De zonne stekt

84 (Koningin Elisabeth Wedstrijd)

2010-05-30T02:04:00.005+02:00

Het was fantastisch. Denis Kozhukhin, ondanks zijn lange blonde haar in een paardenstaart, speelde een Haydn zoals ik er nog nooit één gehoord had. Wars van sensatie, met engelengeduld. Ik lag scheef in mijn zetel en kwam recht om het nog beter te horen. Hoe heb ik Haydn al die jaren links kunnen laten liggen? Ludo de Kat kwam zagen achter eten maar ik riep: "Ge hebt nog korrels, eet die op!".

Alle lof voor Canvas en Klara, het was een mooi televisieprogramma. Het herinnerde mij aan die avond meer dan vijftien jaar geleden toen ik in de Schommelstraat Oistrakh Tchaikovski zag spelen. Ik zal dat nooit vergeten.

83 (Fry & Ratzinger)

2010-05-24T13:23:00.005+02:00

Stephen Fry op dreef. En nu eens niet om te lachen.

via michel

82 (Survival of the fittest)

2010-03-12T23:05:00.007+01:00

Ondanks het vroege uur, nauwelijks negen uur in de ochtend, stond er al veel volk aan het viskraam waar de visgyros in reclame stond. Ik ging (aan de rechterkant van het kraam, omdat ik vind dat men vanaf rechts moet aanschuiven in plaats van ergens in het midden of, laat staan, links) naast een klein, oud vrouwtje staan dat haar portemonnee al in de hand had. Zij met een groen potseke, ik met een zwarte muts. Toen de verkoopster (het viswijf) naar ons neigde, stak ze moeizaam de dunne portemonnee omhoog. Tevergeefs, naast haar (links) stond een bijna even oude man met een hoornen bril die zijn hand sneller hoger kon steken en bijgevolg het pleit won. "Ik stond hier toch al langer", probeerde ze piepend, maar de man deed alsof hij haar doorheen zijn eigen gebalk niet hoorde: "Ne zeebaarsfilet van zeshonderd gram!". Ze keek me vertwijfeld aan maar ik was niet mans genoeg om hem tot de orde te roepen. Ik dacht aan die regel van Claus uit het Verdriet Van België: "Zijt gij niet beschaamd, Omer?", maar misschien heette hij wel Willy of Aurèle. Ik klopte haar dan maar zacht op de schouder en zei: "Madam, trek het u niet aan, gij zijt de volgende." Willy, of Aurèle, bestelde nog een moot zalm en drie rolmopsen-in-de-mayonaise en besloot (zijn verleden in de loopgraven van het Oostfront indachtig) met de woorden: "En nu is het aan mijn kleinzoon hier, hij zit op de hotelschool van Brugge!". Naast hem (links), stond inderdaad een kereltje van een jaar of achttien, zo één dat geen dag zou overleven in een loopgraaf. Zo één dat ge als leraar met zijn domme kop in een emmer natte mortel (of in dit geval, visafval) wilt steken.

Het was bijna half tien toen het vrouwtje één euro vijfentachtig betaalde voor haar "Honderd gram verse garnalen alstublieft".

80

2010-02-20T18:40:00.007+01:00

Dierbare vrienden,

misschien schrijf ik morgen nog wel eens iets. Misschien ook niet. Amoureuze avonturen moet u in elk geval niet verwachten. Goddeloos celibatair, en niet eens ongelukkig.

Waarover dan wel? Over Ludo de Kat, die met zijn rechtervoorpoot een putje groef in de sneeuw op de koer en er zich vervolgens doodgemoedereerd in zette te pissen? Over de plant onder de velux in de badkamer die sinds oktober onafgebroken blaadjes verliest en er onderhand nagenoeg kaal bij hangt?

We gaan zien, we gaan zien.

79 (Nacht en ontij)

2009-10-16T01:05:00.004+02:00

Horror! Alsof na een slechte voorstelling het doek is gevallen en ze de zaallichten nog niet hebben aangestoken. Donker, en het enige geluid is er één dat wegsterft.

(V. 12-01-05)

78 (Frank)

2009-10-13T02:31:00.014+02:00

Een zware uitspraak, die laatste regel van vorig bericht. Ik had het pas uren nadien door.

Ik heb een mail gestuurd aan Sporza.be om mijn beklag te doen over Karl Vannieuwkerke, wiens tronie te pas en te onpas verschijnt in de "Twitter"-kolom op de website. Zelfs in de korte twitterberichten slaagt hij erin om zijn zelfgenoegzaamheid en zijn valse pathos tentoon te spreiden. Wat een ei, wat een ei, en graag dat het zichzelf ziet.

Een verre blogkennis (een bijna-schrijver) liet me zopas via facebook weten dat Frank Vandenbroucke gestorven is, niet aan wilde uitspattingen maar aan een samenzwering van bloed en aders. Het schijnt dat Frank ondertussen zijn eerste klassieker in de hemel al gewonnen heeft. Ze zeggen zelfs dat Jacques Brel zijn handtekening is komen vragen en dat Sint-Pieter van de weeromstuit wielertoerist is geworden. Niet verschieten van de tegenwind morgen.

(Stel je voor dat je In Memoriam op televisie wordt voorgelezen door Karl Vannieuwkerke - meer heeft de hemel niet nodig om dondervloeken te laten neerdalen.)

77 (Horror op Canvas)

2009-10-09T03:06:00.004+02:00

Na maanden van Kempff heb je wel eens een Pollini nodig die de pianosonates van Beethoven voor je speelt. Een andere invalshoek: meer Sturm und Drang, hogere toppen en diepere dalen. Of hoe Beethoven meer Chopin kan zijn. Roetsjbaan en schietkraam.

Het helpt als je zelf geagiteerd bent. Als je het zuur in je darmen en je maag voelt branden. De oorzaak kan zeer prozaïsch zijn, zoals een uitzending van Phara waarin Jean-Marie Dedecker te gast is, samen met onder meer Jean-Pierre Van Rossem. Twee dubbele voornamen, maar zo verschillend in arrogantie. In een twee-partijenstelsel koos ik voor Jean-Pierre, zeker weten. Jean-Marie is de xenofoob die het niet wil toegeven. De Vlaming die bang is dat zijn welvaart, hoe zwart ook, in het gedrang komt. De Vlaming die welvaart verwart met welzijn. De polletieker die het moet hebben van "de man in de straat". De man in de straat, die natuurlijk ook niet weet waar de klepel hangt maar wel luid kan roepen in eigen kring.

God mijn leven. Hoe democratischer de samenleving, hoe waardelozer de democratie.

76 (Grafologisch excuus)

2009-10-08T01:37:00.000+02:00

75 (Time will say nothing)

2009-10-04T16:55:00.006+02:00

Dan is het zondag. Je hebt twee uur van de voormiddag buiten doorgebracht, op een stoeltje met een tafeltje erbij, een asbak, wat sigaretten en een meisje dat koffie komt brengen, tegen betaling weliswaar. Onder de bomen is er markt. Een man neemt een groene hoed van een tafel en zet hem op. En weer af, na een bedenkelijke blik van zijn vrouw. Er zijn veel kinderwagens, veel honden ook. Bijna iedereen lacht en bijna niemand is gehaast, want het is zondag. Vrede alom, mijn gemoed schoot vol.

Weer thuis merk je dat SpokenVerse een nieuw gedicht gepost heeft: "If I could tell you" van W.H. Auden. Alsof mijn gemoed nog niet genoeg op de proef gesteld was.

Time will say nothing but I told you so,
Time only knows the price we have to pay;
If I could tell you I would let you know.

If we should weep when clowns put on their show,
If we should stumble when musicians play,
Time will say nothing but I told you so.

There are no fortunes to be told, although,
Because I love you more than I can say,
If I could tell you I would let you know.

The winds must come from somewhere when they blow,
There must be reasons why the leaves decay;
Time will say nothing but I told you so.

Perhaps the roses really want to grow,
The vision seriously intends to stay;
If I could tell you I would let you know.

Suppose all the lions get up and go,
And all the brooks and soldiers run away;
Will Time say nothing but I told you so?
If I could tell you I would let you know.

74 (Oeuf)

2009-10-04T02:03:00.012+02:00

Beste A.

ik moet me haasten. Het is dik één uur 's nachts en binnen vijf uur begint de Formule 1-race in Japan. Ik zou toch zeker vier uur moeten kunnen slapen, en dan moet ik nog vijf minuten extra voorzien voor het zetten van koffie.

Wat ik wou zeggen, voor alles: merci voor de schone woorden in mijn mailbox. Juist wat ik nodig had. Deugd dat dat doet. En het is niet de eerste keer dat je zoiets presteert. Precies of je riekt wanneer ik het het meeste nodig heb.

Je schrijft ook dat je een nieuw gsm-nummer hebt en je voegt er aan toe: "Je weet nooit of je me nog eens nodig hebt zonder dat dat per mail kan geregeld worden". Wat is dat nu? Ik heb direct je oude nummer geschrapt en ik stuur je op dit eigenste moment een sms met het gevleugelde woord "Voila", al moet dat "Voilà" zijn.

(Trouwens, en hoeveel keer moet ik het nog zeggen, "kan geregeld worden" mag niet in een bijzin. Miserie miserie! Het is het één (kan worden geregeld) of het ander (geregeld kan worden). Of wou je me testen, was dat het? Het zou niet de eerste keer zijn.)

Zestig kilometer verder, vanuit de ver verwijderde wereld van BAM-bruggen en eigenwaan, hoor ik je zuchten van opluchting omdat je je ontslag hebt ingediend bij dat bedrijf van (ik citeer) "maatwerk recruitmentoplossingen op de internationale markt". Ik wik mijn woorden. In elk geval is dat een goede zaak. Dat werk kwam te vaak voor in onze schaarse e-conversaties. Te vaak om goed te zijn. Je hebt twee kinders en een man om te onderhouden en ik kan me zeer goed voorstellen dat een zaag van een baas en idioten van klanten dan teveel van het goede zijn.

Ik kan alleen maar hopen dat je hebt beslist dat die man en die kinders het voortaan met wat minder zullen moeten doen, en dat je enkele maanden gewoon thuisblijft. Om te knutselen, te breien, gedichten te lezen en te schrijven ("een bol van slaap en niet meer weten waar het over gaat") en om overdag te slapen. Ik kan je verzekeren, slapen overdag, goed dat ge u ervan voelt!

Je had me in vorige mails vragen gesteld waar ik nog niet op geantwoord had. Bij deze probeer ik dat goed te maken (je hebt nu toch tijd om te lezen).

Mijn verjaardag, ja, wat een feest was dat. De avond voordien had ik enkele euro's op overschot, cadeau van mijn ouders, weet je wel. Het werd twee uur 's nachts en ik besloot om mijn derde Duvel op café te gaan drinken. Om onder de mensen te komen, al waren het zatte mensen, het kon mij niet schelen. Ik postte volgend bericht op deze blog:

74 (Hoera!)

Beste lezer,

ik ben jarig. Binnen een paar uur word ik vijfendertig. Ik bouw een feestje in de Afsnis (of in het Damberd, ik zal zien hoe de wind zit) en ik vertrek nu, het is twee uur. Kom gerust af en vergeet uw geld niet. U herkent mij aan mijn lelijke kop en aan mijn zwarte schoenen met rode veters. De blinden onder u zullen misschien dat vleugje Eau d' Issey van gisteren opmerken dat aan mijn T-shirt is blijven plakken.

Drie uur later, en evengoed talloze nutteloos uitwaaierende gesprekken met onbekenden later (in L'Heure Bleu, want zowel de Afsnis als het Damberd hadden de stoelen al op de tafels staan), heb ik dat bericht weer geschrapt. Dat ziet ge van hier.

Verder informeerde je naar de stand van zaken van het solliciteren. Wel, vandaag was er toevallig een journalistenexamen op de VRT. Er waren achthonderd deelnemers voor twee vacatures. Ik heb als vijfde mijn antwoorden ingediend. Ik had honger en ik moest kakken. Toch denk ik dat ik een kans maak, vreemd genoeg. We zullen zien, we zullen zien.

Tot slot ben ik mijn nagelknipper kwijt. De grootste ramp van allemaal. Ik voel mijn vingernagels groeien en ik kan er niets aan doen.

Een brief aan jou en het gaat weer allemaal over mij. Ik zou me moeten schamen.

Ik omhels je, op de wijze van Flaubert,

73 (Sport op zondag, en enige andere zaken)

2009-09-27T13:29:00.005+02:00

Vader,

Ik zou beter een brief schrijven aan M., maar ik vind de woorden niet. Het is allemaal zo moeilijk als ge interessant probeert te doen. Hebt gij geen suggesties?

Denkt aan iets anders, zegt ge? Ik zal het proberen, omdat gij het zijt.

Vader,

ik weet het, gij volgt de Belgische voetbalcompetitie. Frank Raas en Filip Joos en zo. Ik versta dat niet (die potstampers), maar dat geeft niet, ieder zijn goesting. Nochtans moet ge toch eens van moeder gedaan krijgen dat ge op zaterdagmorgen wat langer in uw bed moogt blijven liggen zodat ge 's avonds om half twaalf nog fris genoeg zijt om naar Match of the Day op de BBC te kijken. Met een whisky, want ik weet dat ge dat graag drinkt. Want het was weer van dat, echt waar. Die drie goals van Torres bij Liverpool, ze waren schoner dan ik ooit kan beschrijven. Zo weinig plaats en nog minder tijd, en toch kappen naar dat linkerbeen (twee verdedigers tegelijk in de wind, ze wisten niet meer waar ze stonden) en scoren zonder dat de keeper een kans maakte. Of de vier goals van Keane bij Tottenham. Ze moesten hem vorig jaar niet meer hebben bij Manchester United, zijt maar zeker dat ze daar nu spijt van hebben (nu dat ze Ronaldo kwijt zijn). En weet ge dat Chelsea verloren heeft? De eerste keer van het seizoen. Het schijnt dat Ancelotti, de trainer, Italiaans spreekt als hij kwaad is. Anders spreekt hij gebroken Engels. Ik kan het mij zo voorstellen. Normalmente l'alloggio è disponibile dal giorno prima dell'inizio del corso fino al giorno dopo la fine dello stesso! En die Engelsmannen bang natuurlijk. What the fuck?

Ja, vader, steekt u maar niet weg. Ik weet dat ge dit leest. Of tenminste, dat moeder dit leest (en u op de hoogte houdt), al was het maar om te zien of ik niet te lang in den uitgang zit, of mijn huis wel proper is en of ik wel genoeg groensel eet.

Moeder,

ik heb juist gedaan met kuisen, mijn handen stinken nog naar de javel. Het putje van mijn douche blinkt; als ik vooroverbuig zie ik mijn lelijke kop erin weerspiegeld. Ik zie de kale plekken in mijn baard en weet dat ik nooit een oostblokbaard zal hebben zoals die opdonder van een buurjongen die op dat vlak al verder staat dan uw enige zoon.

Moeder, laat vader een keer liggen op zaterdag, hij heeft het verdiend. Gij ook, daar niet van, maar ik weet dat lang blijven liggen niet werkt voor u. Gij krijgt daar alleen maar onrust en koppijn van. Ge hebt alletwee gans uw leven hard genoeg gewerkt, niet voor uw eigen maar om uw drie pagadders dat te geven wat ze nodig hadden om rijk en succesvol te worden. Dat ze uiteindelijk niet alledrie op de poten zijn terechtgekomen die ge had gewenst, ligt niet aan u, maar aan hen (hem). Poten passen niet altijd. Als we maar gelukkig zijn.

Uw beider,

PS: Boonen voor wereldkampioen!

72 (In afwachting van de nacht)

2009-09-22T17:45:00.003+02:00

Het antwoord van M liet niet op zich wachten, maar ik vertrouw het daglicht niet. We wachten tot het donker is om alles tot ons te laten doordringen.

Iets onschuldigs dan maar. Met een vachtje.

Ludo de Kat, dat weet u ondertussen, is een goede vriend geworden. We verstaan mekaar en we hebben daar niet veel woorden voor nodig. We houden alletwee van Beethoven en Brel en van sigarettenrook. Hij heeft zijn onhebbelijkheden, dat wel. Soms is hij er niet als ik hem nodig heb, en als hij er wel is, zit hij ongevraagd in de ijskast en eet mijn zorgvuldig opgespaarde Portugese worst op. Maar hoe hij vervolgens op mijn buik komt liggen, precies zo dat ik geen last heb van zijn slechte adem (die worst ruikt sterk), ja, neen, dan kan ik niet kwaad meer zijn.

Het beest heeft er een gewoonte van gemaakt om duivenveren in huis te brengen (naast lijkjes van merels en vleermuizen). Tot in de badkamer op de tweede verdieping versperren ze me de weg. Ik vraag me af, plukt hij die veren van reeds dode duiven of zijn het werkelijk jachttrofeeën? Er liggen er hier ondertussen zoveel dat ik een geheel nieuwe duif kan boetseren; alleen de ultieme zucht van goddelijke adem ontbreekt nog opdat ze roekoet en wegvliegt.

Had er zich verder iets interessants voorgedaan, ik had het u zeker verteld. Er was wel een feestje op een stuk industrieel erfgoed in het noorden van Gent, maar mijn herinneringen daaraan zijn zo troebel als het water in de Lieve. Mijn geld was op, ik was mijn blauwe Rizlablaadjes kwijt en mijn jasje was vuil, wat erop zou kunnen wijzen dat ik in al mijn elegantie tegen de grond gegaan ben, of dat ik gewoon tegen een vuile muur geleund heb. Ik ben in elk geval veilig thuisgeraakt, zonder op illegale wijze gebruik te maken van de onafgewerkte brug over het water die me een grote omweg had kunnen besparen. Nietwaar, E.?

71 (Brief aan M (M))

2009-09-16T13:32:00.008+02:00

Dat u de tijd hebt gevonden om mij van antwoord te dienen, is werkelijk bijzonder. Dat u me bovendien met "u" aanspreekt, maakt de pret alleen groter. Niet dat ik "u" ben (bijlange niet), maar het klinkt inderdaad beter en per slot van rekening kennen wij elkaar niet.

Het is mijn tweede poging tot een repliek. De eerste werd afgekeurd. We proberen het voor de verandering overdag en leggen voor alle zekerheid Bach op.

Klink ik echt bitter? Dat verwondert me, en doet me schrikken. Neen, dat is niet goed. Ik heb nochtans geen spijt van wat was. Ik vind niet dat mij tekort gedaan is. Meer nog, ik heb me in geen jaren zo goed gevoeld. Misschien moet ik me toch eens een buitenstaander aanschaffen die mijn teksten op bitterheid naleest. Of misschien moet ik van die godgeklaagde smileys gaan gebruiken, om aan te geven dat het allemaal zo serieus niet is.

Droevig, ja, dat hebben ze nog gezegd. Al moet ik u verzekeren dat ik vaak hard zit te lachen terwijl ik deze blog volschrijf (en dat heeft heus niet alleen te maken met de uitbundige muziek op de achtergrond/voorgrond). Zo hard dat Ludo de Kat verhuist naar een hogere verdieping, of zelfs naar buiten, waar zijn vrienden zoveel lawijt niet maken en hij ultrasoon op vleermuizen kan jagen.

U schrijft dat u later terugkomt, maar voel u niet verplicht. U, die midden in de poëzie zit, u weet wel beter. De lectuur van boeken, gedichten, kranten en andere blogs (u bent ook voor Mensbrugghe, merk ik op) doet me inzien dat ik niet hoog van de toren moet blazen. "Strandtaferelen verliezen hun glans als het water van boven komt" - ik had het in geen honderd jaar beter kunnen zeggen; de zonne is de regen in dit geval, dat voelt u toch ook? Ik lees van Lotte en Albert en dat sterkt me in mijn overtuiging. Als de zonne stekt, zet u gewoon een zonnebril op, meer niet.

Dat is geen bitterheid, zeg ik snel. Neen. Dat is zelfvertrouwen (smiley). Terechte nederigheid, je plaats kennen. U gunt uw lezers ademruimte, "ruimte voor het authentieke", ik ram hen van alles en nog wat door de strot, dat is het grote verschil (al zien we ze beiden graag, onze lezers). U laat hen interpreteren, ik ben daar bang van. U geeft aandacht, ik vraag erom. Ik heb er zelfs al een beetje spijt van dat ik zo stout was om u een e-mail te sturen. Wat dacht ik wel?

Ondertussen zijn de Goldbergvariaties afgelopen en ik duw gewoon weer op "play". Had ik een (verder niet relevante) bokszak, ik sloeg erop. Voor het plezier, en omwille van de schouder- en buikspieren. Kan ik volgende zomer in bloot bovenlijf voor het Damberd gaan zitten. Zogezegd.

Genoeg!

Wees gegroet,

70 (In silence we grieve)

2009-09-14T01:32:00.021+02:00

Terwijl op televisie een Zwitser tegen een Serviër tennist (dat spelletje waarbij men na elke inspanning een handdoek aangereikt krijgt om de druppel zweet af te vegen), wil (moet!) ik u nogmaals wijzen op SpokenVerse, het beste Youtube-kanaal ter wereld (met dank aan E., die het voor mij ontdekte). U houdt toch van een goed gedicht, nietwaar?

Hier ten huize is het een verslaving geworden; ik moet er eentje horen voor het slapengaan. Het liefste met de koptelefoon: je hoort zoveel beter de jaren in zijn stem, het misbruik misschien, de adem en het gebrek eraan.

Ik selecteer één gedicht, omdat ik er zin in heb:

(...)

They know not I knew thee,

Who knew thee too well: --

Long, long shall I rue thee,

Too deeply to tell.

In secret we met --

In silence we grieve

That thy heart could forget,

Thy spirit deceive.

If I should meet thee

After long years,

How should I greet thee? --

With silence and tears.

(Lord Byron)

Had ik gezegd: één gedicht? Twee. Wat volgt, schijnt beroemd te zijn, al kende ik het niet. De verrassing des te groter.

(...)

I think I could turn and live with animals,
they're so placid and self-contain'd,
I stand and look at them long and long.

They do not sweat and whine about their condition,
They do not lie awake in the dark and weep for their sins,
They do not make me sick discussing their duty to God,
Not one is dissatisfied,
not one is demented with the mania of owning things,
Not one kneels to another,
nor to his kind that lived thousands of years ago,
Not one is respectable or unhappy over the earth.

(Walt Whitman)

Ludo de Kat knikt instemmend.

69 (De hemel bleekgroen)

2009-09-11T00:47:00.004+02:00

De voorgrond groene en rode gewassen. Links een groene en lila struik en een stam van een plant met witachtig blad. In het midden een rozenbed, rechts een hek, een muur, en boven de muur een noteboom met violet gebladerte. Verder een seringenhaag, een rij van gele ronde lindebomen, het huis zelf op de achtergrond, roze, met een blauwachtig pannedak. Een bank en drie stoelen, een zwart figuurtje met gele hoed op en op de voorgrond een zwarte kat. De hemel bleekgroen.

Dat zijn de laatste woorden van Van Goghs laatste brief aan zijn broer Theo. Het betreft eigenlijk een naschrift dat een van de vier schetsen die hij bij de brief gevoegd had, beschrijft. Hebt u die kleuren opgemerkt? Jongens toch, wat een schilderij zijn we misgelopen.

De brief dateert van 24 juli 1890. Drie dagen later schoot hij zich een kogel door het lijf die er nog eens anderhalve dag over deed om hem te doden. Hij was 37 en het moet warm geweest zijn, daar op die zolderkamer.

(Dienstmededeling - geschrapt)

2009-09-09T18:32:00.010+02:00

(lacht)

68 (Verborgen schatten, bis)

2009-09-09T17:27:00.021+02:00

Het is zover, beste lezer. Uw dienaar is willens nillens overgeschakeld op zelfgerolde sigaretten. De ochtenden (nu ja, ochtenden, de eerste uren na het ontwaken) smaken ontegensprekelijk minder lekker, hoe sterk ik de koffie ook maak. Ook de Duvels moeten er aan geloven. Ik heb ze proberen te vervangen door het opmerkelijk goedkope abdijbier van de Aldi (Abdij van 't Park - 6°) maar dat was geen goed idee. Nog slechter dan Leffe. Alsof je na jaren van Coca-Cola (dat ik trouwens ook al heb laten vallen) plots River Cola gaat drinken: het ziet er ongeveer identiek uit maar dat is dan ook alles.

Daarnaast trek ik de wc enkel nog door als ik gekakt heb en ga ik pas onder de douche als de stank niet meer te harden is. We mogen eens lachen ook.

Ik wanhoop echter niet. Ik beschouw mijn leven sinds een paar maanden als een oefening in soberheid, zonder dat het een oefening in somberheid geworden is. Ooit was dat anders. Toen had ik geld genoeg om pakken van Ann Demeulemeester met bijpassende schoenen van Miu-Miu te kopen, maar meer dan enkele minuten geluk leverde dat nooit op. Wat waren ze mooi, die schoenen, dat moet ik wel toegeven. Ik heb ze gedragen tot het werkelijk niet meer kon, en ze vervolgens achtergelaten aan de voet(en) van een standbeeld aan het strand van Barcelona. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om ze bij het vuilnis te zetten, al zijn ze daar ongetwijfeld later wel bij terechtgekomen (zelfs voor de voeten van een Spaanse zwerver waren ze te ver heen).

Gelukkig was ik in mijn geldjaren zo verstandig om me rijkelijk te voorzien van boeken, platen en cd's; een levenswijze waar ik vandaag de vruchten van pluk. Al had ik een deel van dat geld beter geïnvesteerd in een uit de kluiten gewassen boekenkast, dan moest ik nu niet tussen de kartonnen dozen leven. Maar ik klaag dus niet. Geen groter genot dan van tijd tot tijd in een van die dozen te duiken (al niezend, van het stof) om er vervolgens weer uit te komen met boeken waarvan je allang vergeten was dat je ze had. Zo liggen de brieven van Van Gogh nu naast me, met daaronder een verzameling essays van W.F. Hermans over Wittgenstein (17,60 euro op 31/08/2002) en daar weer onder "Weegschaal" van Don DeLillo. Dat belooft voor vannacht.

Naschrift: na het schrijven van het bovenstaande, ben ik naar de Delhaize gefietst om mijn leeggoed te gelde te maken (2,60 euro!) en om een vers pak Richmond-tabak te halen. Ik kwam net op tijd om te zien hoe twee winkeldievegges aangehouden werden. Twee kleine, zichtbaar geschrokken vrouwen die door vier (4) politieagenten in kogelvrij vest afgevoerd werden. Zo slecht, dat ik me moet verlagen tot winkeldiefstal, heb ik het dus nog niet. Al zou mijn eventuele arrestatie wel fantastische verhalen opleveren voor deze blog, stel u voor.

67 (Hete standjes)

2009-09-08T13:26:00.029+02:00

Terwijl Ludo de Kat zich de laatste stuiptrekkingen van een mooie zomer laat welgevallen,

kan ik u het volgende vertellen. U moet weten dat Google me in staat stelt om na te gaan via welke zoekopdrachten mensen bij De Zonne Stekt terechtkomen (of toch minstens op welke plaats deze pagina voorkomt in de resultatenlijst). Dat is soms zeer interessant. In augustus tikte een onverlaat, niet gehinderd door spellingsregels, de zoekopdracht "ass stretsing" in en vond, ongetwijfeld tot zijn teleurstelling, op de vijfde plaats De Zonne Stekt. Dat heb ik te danken aan hoofdstuk 51 ("De Ronde van José - ze ebben nu nog tijd om een beetse te stretsen - De Cauwer") en hoofdstuk 22 ("Open your mind and your ass will follow" van Momus). Ik verwelkom bij deze onze nieuwe lezer.

66 (Consumentenverdriet)

2009-09-07T01:35:00.010+02:00

Een veelvoud aan onderwerpen voor hoofdstuk 66, waaruit ik maar te kiezen heb: Neil Diamond, mijn zus (de mediaster), W.B. Yeats, SpokenVerse (de laatste twee met dank aan E., op weg naar Pompei), de op. 130, 131 en 133 van Beethoven (nu eens geen pianosonates maar vioolkwartetten), een BMW-reclame en de "gezouten pinda's" van Colruyt.

Geachte mevrouw Colruyt

Geachte heer Colruyt,

Mijn favoriete Pakistaan koopt bij Colruyt. Dat weet ik niet alleen omdat uw huismerk in zijn winkeltje ligt, maar simpelweg ook omdat ik hem al in uw magazijn gezien heb. Hijzelf duwde een van die grote, lage karren vooruit, en zijn zwangere echtgenote een andere. Me dunkt dat die karren alleen door winkeliers gebruikt worden, trouwens. Zelfs een BGJG-gezin heeft genoeg ruimte op, in en onder de gewone karren om alles te stapelen.

Retournons à nos moutons. Ik kocht bij mijn geliefde Pakistaan, die altijd vriendelijk is en met twee woorden spreekt, een zakje van 250 gram geroosterde en gezouten pinda's van uw merk Everyday. Het goedkoopste merk, zoals het hoort. Ik eet die nootjes 's avonds, bij mijn Duvels. Het één maakt het andere zoveel aangenamer (of is het omgekeerd?).

Stel u mijn teleurstelling voor toen ik vanavond het bewuste zakje open maakte. Ik verzeker u, van zout was geen sprake. Met cashewnoten (die voor ondergetekende onbetaalbaar zijn geworden) zou dat geen probleem geweest zijn. Cashewnoten zijn altijd lekker. Maar pinda's, zeker de goedkoopste, hebben zout nodig om het gewenste effect te sorteren. Zonder zout zijn ze, en dat weet u vast ook, flauw en onaangenaam. Ik kon evengoed een knapperig stukje van de Gentse ondergrond in mijn mond steken.

Als u geluisterd hebt naar wat ik u hiervoor zei, begrijpt u dat ook mijn Duvels niet naar behoren presteerden. Duvels, die ik ook in uw etablissement kocht, laat dat duidelijk zijn. Ik ben dus in tweevoud ontstemd. Meer nog, mijn veelbelovende avond is om zeep. Mijn mond smaakt flets en daar houd ik niet van.

Ik geef u hierbij het nummer mee dat onder de streepjescode van het kwestieuze zakje nootjes vermeld wordt: 5 400141 298642. De houdbaarheidsdatum is 16/10/2009. Ik reken erop dat u een trouwe klant als ondergetekende in deze tegemoetkomt, en hem een halve kilo nootjes of zes Duvels schenkt om deze vervelende ervaring mee weg te spoelen. Zo niet, zie ik mij verplicht om uw goede naam vanaf nu te besmeuren met onsmakelijke doch waargebeurde verhalen.

Met dank voor uw aandacht,

Uw genegen,

65 (Verborgen schatten)

2009-09-06T02:03:00.013+02:00

Met de aankoop van een televisie (twee jaar geleden) verdween mijn platenspeler c.q. mijn platencollectie volledig naar de achtergrond. Ik kwam namelijk één stopcontact tekort op de eerste verdieping en heb er nooit aan gedacht om een dominostekker te kopen (of ik was er te lui voor). Vreemd hoe snel je je instelt op zulk een verlies. In geen tijd ben je vergeten welke parels je nog in huis hebt.

En dan gebeurt het toch. Ergens van achter in je hoofd hoor je een stuk dat je niet kan thuisbrengen maar dat zo schoon is dat je er niet kan van slapen. Je weet dat je het hebt maar je vindt het niet terug. En dan zie je die platenspeler: je hart springt op, je trekt de stekker van de televisie uit en nog geen vijf minuten later weerklinkt "Ich hab' ein glühend Messer" uit de "Lieder eines fahrenden Gesellen" van Mahler, onder leiding van Haitink. Je benen trillen, je maag keert en het duizelt in het algemeen.

Twee uur later zit je nog steeds op de grond met links de ene box en rechts de andere en daartussen de pick-up. Het begin en het einde van de Mattheuspassie, de sopraan van Jessey Norman, de Italiaanse concerti van Bonporti, Manfredini en Locatelli, de Winter van Vivaldi, teveel om op te noemen. Zo rijk ben je in geen jaren geweest, en geld heb je niet. Je verdrinkt, en heus niet in Duvel.

Met dank aan I., om me weg te halen van de kijkkast. Het beloofde nochtans interessant te worden op de BBC.

64 (Roering)

2009-09-04T14:17:00.006+02:00

A., alias E., schrijft over hoofdstuk 63: melancholie. Ik ga aanvankelijk akkoord.

Enigszins tot mijn verrassing omschrijft Van Dale melancholie als "zwartgalligheid, zwaarmoedigheid, droefgeestigheid". Mijn aanvoelen was nochtans drie graden zonniger, sentimenteler. Je glimlacht bij melancholie, maar niet van harte. Je pinkt een traan weg, maar die smaakt eigenlijk wel goed.

Heavyheartedness. Schoon.

Weltschmerz. Nog schoner.

Is het dan heimwee, of beter nog nostalgie, in hoofdstuk 63? Nostalgie impliceert geen miserie zoals melancholie dat wel doet, dat zou dus kunnen kloppen. Nostalgie kan aanleiding geven tot melancholie, dat wel.

Nu we toch bezig zijn: ik leg een zeer oude plaat met de Kindertotenlieder van Mahler op. Mag ik nog zeggen dat ik daar melancholisch van word? Of ben ik gewoon ontroerd en moet ik het in de toekomst niet meer zo ver gaan zoeken?

Teveel vraagtekens en richtingloos gemekker, waar u niets aan hebt. Ludo de Kat, die het niet meer gewoon is dat ik platen opleg, grijpt met de voorpoot naar de naald van de pick-up, die twee centimeter naar links springt. "Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n" wordt daardoor bruusk en krakend onderbroken. Ik roep van de andere kant van de kamer:

Motherfucker, blijft daar af!

Weg ontroering.

63 (Roma)

2009-08-30T01:29:00.015+02:00

(Luid, zeer luid, Bill Evans, Further Conversations With Myself. Mijn living verandert in het Damberd om twee uur 's nachts, inclusief bier en asbakken maar zonder hond en schone meiskes. Als Evans klaar is met zichzelf, A Love Supreme van Coltrane. Jazz voor gevorderden. Stravinsky kon dat ook; 1 + 1 = 3 en niets dan 3.)

Mijn beide ouders bevinden zich momenteel in Rome en ik ben stikjaloers. Misschien gaan ze morgen wel koffie drinken aan de Piazza Repubblica om nadien het Pantheon te bezoeken, of het Castel Sant Angelo. Misschien gaan ze wel eten bij Guido in de Borgo Pio aan het Vaticaan. Of gaan ze een middagdut doen in de Villa Borghese, onder een boom en naast een fontein. Ik heb mijn vader gezegd dat shorts in Rome not done zijn, dat is iets voor toeristen.

Ik bedenk dat ik het Castel Sant Angelo beter ken dat het Gravensteen.

62 (Belga Sport)

2009-08-26T02:41:00.004+02:00

Ik zou het nog vergeten. Drieëntwintig jaar geleden, op mijn twaalfde, vroeg ik voor mijn Nieuwjaar aan mijn vader dat hij niet meer in huis zou roken. Ongetwijfeld was zulks mij ingefluisterd door mijn moeder, maar dat herinner ik mij niet meer. Wist ik veel dat ik zes jaar later zelf de pannen van het dak zou roken.

Komt dat tegen.

Enkele jaren geleden werd mijn vader ernstig ziek. Hij kon geen kant meer op, alles deed in ene keer wreed veel zeer. Hij werd er bovendien verschrikkelijk slechtgezind van, dat begrijp ik nu veel beter dan toen. Ik herinner me dat ik in het ziekenhuis was toen ze hem in een rolstoel terugbrachten van een inwendig onderzoek, de tranen stonden nog in zijn ogen. Ik heb ondertussen een gastroscopie meegemaakt (stresskip - maagzweer) en kan me dus voorstellen wat een bronchoscopie met een mens doet.

De dag nadien was ik opnieuw in het ziekenhuis toen de dokter binnenkwam met de uitslag van het onderzoek. Mijn vader wou de dokter voor zijn en voorspelde: "Longkanker, zeker?" Ik hield me stoer, slikte, en keek de dokter aan. "Neen, we hebben het gevonden. U hebt de ziekte van Wegener." Ernstig, maar niet zo ernstig omdat ze er op tijd bij waren.

Hij genas volledig en bleef roken. Om de zoveel tijd moet hij bij diezelfde dokter langsgaan voor een controle. Zijn laatste onderzoek, gisteren, wees uit dat zijn longfunctie dertig percent hoger ligt dan wat verwacht wordt van een doorsnee (niet-rokende) man van zijn leeftijd. Wat doet dat met een mens? Nog een Belga-filter, dat ziet ge van hier!

Zijn Belga-filters dan zo gezond of ligt het aan de genen? Ik heb zijn genen, toch zeker de helft ervan.

Het ligt aan de genen. Schol.

61 (Straat 64 - kamer 22)

2009-08-25T17:16:00.022+02:00

Van een writer's block is geen sprake, wegens geen writer. Luiheid en toenemend escapisme deden me afwijken van wat waardevol is of wordt geacht. Cd's en boeken vergaren stof, op de koer groeit onkruid en mijn bed moet dringend ververst.

Zelfs de aansporing - met uitroepteken - van de mij zeer dierbare C. veranderde daar niets aan. Mijn eerste poging tot hoofdstuk 61 (ergens vorige week) heb ik al na enkele uren hoofdschuddend verwijderd. Alleen de lezers die er snel bij waren, kunnen getuigen dat ik er nog niet klaar voor was. Slechts drie regels doorstonden de test: "Ik zie dat ook Ludo de Kat last heeft van de warmte. Hij is kort van stof en neigt uitgestrekt naar de stenen vloer van de keuken, de koelste plaats van het huis."

Vandaag regent het. Het beest laat overal natte afdrukken achter.

Ik meldde u al dat een van mijn grootmoeders gestorven is. Daarmee wordt de generatie van voor de Tweede Wereldoorlog in onze familie enkel nog vertegenwoordigd door mijn andere grootmoeder, Simone, de weduwe van Marcel uit hoofdstuk 38. We noemden en noemen haar nog steeds Meme Wurmstraat, al woont ze daar al lang niet meer. (We gaan naar de Rue de la Teek, zei mijn vader altijd. Het duurde even voor wij, kinderen, doorhadden waar hij het over had.)

Terwijl de vuilkar passeert (ik schrijf dit voor de verandering overdag), kan ik u vertellen dat Meme Wurmstraat altijd gezegend is geweest met een beresterk gestel en een nog beter humeur. Ze is zot van haar acht kleinkinderen en vier achterkleinkinderen en dat gevoel is geheel wederzijds. Breeddenkend is ze ook, getuige daarvan haar deelname, in onderlijveke, aan een kunstproject van Katrien, het vierde kleinkind in de rij. U ziet drie generaties (foto's op de foto's door Katrien Baetslé, 2001) en één kat:

Vorige week, ze zat nota bene in de kerk, werd het haar plotseling zwart voor de ogen. Toen ze enkele minuten later bijkwam, lag ze uitgestrekt op haar rug op drie kerkstoelen, omringd door enkele vriendinnen en de pastoor, die voor haar zijn homilie had gelaten voor wat ze was. Naast haar, op de marmeren vloer, haar ontbijt. Nader onderzoek bracht galstenen aan het licht. Bijgevolg ligt ze nu in het ziekenhuis, waar ze eerder moeizaam recupereert van een operatie waarbij haar gal werd verwijderd.

Ze ligt er naast een Turkse oma, die omwille van de ramadan geen koeken van Jules De Strooper mag eten, iets wat mijn grootmoeder gelukkig al weer wel doet. Gisteren vertelde ze dat ze een van de plakjes salami, die haar voor het avondeten waren voorgezet, heimelijk had achtergehouden voor het ontbijt, want ze eet toch zo graag een schelleke vlees 's ochtends. Ze zei het met pretoogjes, trots op haar kleine daad van rebellie.

Het komt wel weer goed.

60 (Chrysantiade)

2009-07-11T01:43:00.021+02:00

De aarde sterft. Weet u meteen waarom ik me niet meer de moeite heb getroost om u te woord te staan. De aarde sterft, en wij met haar.

Wij, u (zij). U verdient niet beter, met uw ongebreidelde consumentisme, dat zo plat is als een vijg. Mijn werkloosheid en armlastigheid geven me het recht om dat te zeggen.

Deed iedereen het maar met

denkbeeldige tuinen met echte padden erin (hoofdstuk 41).

Zoals

Dit hier

Je loopt op het strand: de zee, de einder,
het geluid dat de kom van de wereld
tot de rand toe vult - nee, kleiner.

Je zet je schoenen in het zand: koeiehuid,
geërodeerde bergen, het een laat
een afdruk na in het ander - nee, anders.

Je bent ergens, het doet er niet toe
waar, altijd aan een rand, dit keer tussen
land en water, het gaat over nu - nee

je ligt op je buik. Zand zingt zich voort
zoals water, geribd. Je kiest de kleinste rib.
Berg. Je kiest de kleinste korrel. Aarde.

(Esther Jansma)

Ik eet nu rauwe wortels in plaats van cashewnoten bij mijn Duvel 's avonds. 89 cent per kilo tegen 7 euro per kilo. Je krijgt er een bruine buik van en goede ogen op de koop toe.

Een van de zonen van mijn zo al luidruchtige Bulgaarse buren is achttien geworden en heeft zich een VW Passat aangeschaft. Een grijze diesel uit 1991 waarop hij twee spoilers, laagprofielbanden en een dubbele uitlaat heeft aangebracht. Drie keer per week stofzuigt hij het ding, begeleid door loeiharde beats. Ik droom 's nachts dat ik hem (en zijn auto) vanuit het badkamerraam onder vuur neem. Get a life motherfucker, roep ik van achter het gordijn, en dan zie ik mijn life met Bach, Seinfeld en Claus en twijfel ik, word ik weer stil.

Bovendien is Julia Goethals, mijn grootmoeder, overleden. Zij en wijlen haar man, Medard C., woonden in een uiterste uithoek van Sleidinge, het Veldhoek. Daar waar mijn vader en zijn broers recalcitrant waren want opgroeiden. Een grote schuur met koeien en een paard, een "lochting" met rabarber, wortels en patatten, en vooral akkers en weiden in het "Holende" (het einde van het hol), waar tot op de dag van vandaag geen auto's rijden. De aarde sterft, ik heb het al gezegd, en niet alleen de aarde.

Wacht niet op mij,

W

59 (Goed)

2009-05-08T15:02:00.003+02:00

56 (De eerste, de beste)

2009-04-22T02:55:00.011+02:00

(Aan Tante Tine)

"Hebban olla uogala nestas higunnan hinase hic anda thu uuat unbidan uue nu"

Het is een manier om herinnerd te worden: de eerste te zijn.

Als men over zevenhonderd jaar, na De Grote Verzwelging van het Vasteland, enkel De Zonne Stekt herontdekt, dan ben ik de ster. W.

54 (Gordijnen)

2009-04-11T02:25:00.006+02:00

Ik geef toe wat u al lang wist: ik schreeuw om aandacht, rollend over de vloer. Een groot klein ambetant kind dat tevergeefs zijn machteloze vuistjes balt.

Grootse dichters als windowdressing.

Was jij het die aan Dante De Hel dicteerde?

(Anna Achmatova)

Neen.

53 (A boy falling out of the sky)

2009-04-11T01:39:00.009+02:00

Soms is een schilderij een schilderij: verf, deskundig op een doek gelegd. Tot een dichter zich ermee komt bemoeien.

In Breughel's Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
Had somewhere to get to and sailed calmly on.

(W.H. Auden - uit "Musée des Beaux Arts")

52 (Man hands on misery to man)

2009-04-08T01:52:00.022+02:00

Ik ontdekte Emily Dickinson (1830-1886), althans één gedicht van haar:

To make a prairie it takes a clover and one bee,
One clover, and a bee,
And revery.
The revery alone will do,
If bees are few.

(Een weide maak je met wat klaver en een bij,
Een klavertje, een bij,
En dromerij.
Of, bij gebrek aan bijen,
Met alleen maar dromerijen.)

Wat is het precies dat mijn aandacht trekt (want het is maar één gedicht uit een dik boek)? Naast de inhoud, de stapsgewijze ontwikkeling van een idee, de chiastische herhaling van clover en bee, ongetwijfeld. En de expliciete interpunctie. De interpunctie in bovenstaande vertaling is van mij want vertaler Rob Schouten had die om welke reden dan ook weggelaten. Geef toe, een wereld van verschil:

Een weide maak je met wat klaver en een bij
Een klavertje, een bij,
En dromerij
Of bij gebrek aan bijen
Met alleen maar dromerijen

Ik hou van interpunctie. Een weldoordachte puntkomma bijvoorbeeld, dat doet wonderen. Ik wil dat een gedicht eindigt met een punt, en als er geen punt staat, dan is dat zo bedoeld. Alsof Glenn Gould de laatste noot van de Goldbergvariaties niet zou spelen, stel u voor. Het spel zou nogal op de wagen zitten. Ik droom ervan, maar dat terzijde, om ooit een boek te schrijven (mijn derde) dat geen punt heeft na de laatste zin. Als een adem die stokt.

Terug naar Emily Dickinson. Even, heel even, deed het gedicht me denken aan een ander gedicht (van Willem Hussem - zonder interpunctie):

zet het blauw
van de zee
tegen het
blauw van de
hemel veeg
er het wit
van een zeil
in en de
wind steekt op

maar die associatie blijkt geen steek te houden. (Herinneringen herschrijven gedichten. Dat is wetenschappelijk: herinneringen waaien met de wind mee. Wat niet op papier staat, is onbetrouwbaar.)

(Wat niet wegneemt dat ikzelf onbetrouwbaar ben, ondanks deze blog.)

Dat nieuwe dikke boek waarvan sprake, heeft wel tot meer ontdekkingen geleid. Kent u Philip Larkin (1922-1985)? Eentje voor het slapengaan (let op regels 9 en 10):

This be the verse

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats.
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Nwrd - U houdt niet van poëzie? Wel, het was dat of een verslag van het begin van het Formule 1-seizoen (de bliksems in Sepang, de diffusor van Brawn, de leugen van Lewis). Prijs u dus gelukkig. En trouwens, u hebt niets te willen. Zolang u geen klant bent, bent u geen koning.

51 (Vlaanderen koerst)

2009-04-06T01:59:00.010+02:00

Het was vandaag (gisteren, voor de puristen) de "Vlaamse hoogmis" van het wielrennen, gemeenzaam "de Ronde" genoemd. De Ronde van het Baskenland? Van de Haut Var? Van Murcia? Van Romandië? Neen, dwazekloot, van Vlaanderen natuurlijk! De Ronde van José - ze ebben nu nog tijd om een beetse te stretsen - De Cauwer.

De Ronde van Karl Vannieuwkerke ook, die andere dwazekloot met zijn sentimentele geklets na afloop. De Ronde van Stijn Devolder, die niet eens wilde lachen na zijn overwinning, want hij voelde zich tekortgedaan omdat "de mensen" niet in hem geloofden. Op de wijze van Yves Leterme, gefrustreerde kleine teen.

Op de site van Het Laatste Nieuws was een uur na afloop één op de twee commentaren niet voor Stijn Devolder maar tégen Tom Boonen, hoewel die mens niets verkeerds gedaan had. Behalve dat hij op voorhand gezegd en getoond had dat hij goed was, dat hij kon winnen. Daar kunnen ze niet tegen, die Vlamingen. Neen, geef ze dan maar iemand als Stijn Devolder of Leif Hoste, meesters in de verongelijktheid met toegeknepen aarshol. Zelfverklaarde underdogs, moedig opgerezen vanuit stinkende Vlaamse modder (sic), zwaaiend met de Vlaamse Leeuw bij gebrek aan een beter inzicht.

Ik haak af. Leve Parijs-Roubaix, leve Luik-Bastenaken-Luik!

50 (Zonnekloppen op werkdagen)

2009-03-30T02:34:00.011+02:00

Er zijn de banken voor het Sint-Pietersstation. Rechts voor de middag en links na de middag. Niet op de middag want dan wordt het plein overspoeld door tieners en twintigers die broodjes eten en lawijt maken. Eén keer kwam er een op het eerste gezicht aardige jongeman naast me zitten die prompt naar een andere bank verhuisde toen ik een sigaret opstak. Ik voelde me eerst schuldig maar dat gevoel verdween snel. Kon ik de armen weer spreiden over de rugleuning.

Dan zijn er de kaaimuren aan de Sint-Jorisbrug. In de namiddag. Laat alle anderen maar op de Graslei zitten. Vogels op het water voor je en haastige auto's achter je. Eén keer kreeg ik het gezelschap van een meisje. Ze zei hallo en ik ook, waarop ze in een hoop papier begon te lezen. Ze droeg geen zonnebril, altijd een goed teken.

Of er is de bank aan de noordkant van de Watersportbaan. Winderig, dat wel. Joggers passeren achter je rug. Ik geef toe dat ik soms achter me kijk als een vrouw passeert. Het belang van billen, ik kan daar niets aan doen.

Verder weg en ook het liefst in de namiddag is er die bank aan de oever van de Schelde, in de buurt van Eke. Zacht geruis alom. Van de bomen achter je en van de gehelmde wielertoeristen op hun dure fietsen voor je. Af en toe een landende watervogel. Ik sluit er graag de ogen, met één hand op het achterwiel van mijn Trek-fiets, want je weet nooit.

Ik houd het mooiste voor het laatst. De stoeltjes buiten de Afsnis, om half tien 's morgens op een vrijdag. Twee weken geleden was het werkelijk wonderlijk, met de zon vollen bak links van de Sint-Jacobskerk. Na een uur, en twee koffies, kwam een vrouw vragen of de stoel naast me nog vrij was, en toen ik "natuurlijk" antwoordde, vroeg ze of ze voor mij ook nog een koffie moest meebrengen. Daar werd ik zo gelukkig van, niet te doen. Vooral omdat ze verder niet uit was op een gesprek. Ze kwam naast me zitten en ze keek zwijgend naar de mensen op de rommelmarkt, net als ik. Zo hoort het, geen gelul. Geen geveinsde interesse, gewoon kijken naar de film die zich gratis ontrolt.

(Lezer, bovenstaande informatie is vertrouwelijk. Hang het alstublieft niet aan de grote klok. Als volgende week (het wordt weer zonnig) de bank langs de Schelde bezet is: ik weet u te vinden.)

PS aan de anonieme lezer die reageerde op bericht 48: het was abrupt inderdaad. De amateur die ik ben, kon niet beter. Het vat was leeg. Bovendien was dat hele bericht er vooral gekomen omdat het al zo lang stil was geweest, niet omdat ik iets te vertellen had. Ik heb moeten forceren, en dat is nooit goed. En met Ludo de Kat gaat alles goed, hij bedankt u voor de interesse. Al wil hij wel benadrukken dat hij niet hoog oploopt met dat voer van de Aldi, hij wil Felix van de Colruyt terug.

49 (Vlucht)

2009-03-29T22:38:00.003+02:00

Ik zag een fietser die werd achternagezeten door een tram.

48 (80)

2009-03-12T01:17:00.017+01:00

Allez hup, we doen nog een poging. De zevende in zeven dagen, om nog te zwijgen van wat vooraf ging. Ik kan wel janken over de voorbije pogingen. Slecht geschreven, niet te doen. Willy Sommers terwijl ik Raymond van het Groenewoud nastreef. André Rieu waar David Oistrakh had moeten staan. U begrijpt dat er geen sprake was van publicatie.

Dank aan F. voor de lieve woorden. Dank aan L. voor de schone brief waar ik nog altijd (nog altijd) moet op antwoorden. Dank aan A., alias E., voor de schop onder mijn gat. Ik zie ulder graag, maar het helpt niet.

Dank ook aan Ravel en zijn L' Enfant et les Sortilèges. Vraag me niet waarom, het is waar.

Ik ga eerlijk zijn: die blog hier heeft serieus mijn kloten uitgehangen. Ik doe drie uur mijn best en dat is het dan. Uitgestrekte nutteloosheid. Bovendien is Patricia de Martelaere gestorven, dat ook nog.

Ik voel me een zelfportret van Bacon:

U wacht op een uitroepteken? Hier is er één: ik weeg 80 kilo! Daar droom ik al van sinds ik mijn huidige lengte bereikt heb. Wie mij kent, valt nu van zijn stoel. Tachtig kilo, oftewel een BMI van 22,2. Jarenlang heb ik moeten leven met een volwassen lijf van een meter negentig dat maar een goede 65 kilo woog (ik heb zelfs eens op een weegschaal gestaan die maar 63 aangaf) en ik kan u verzekeren, ik heb daar last van gehad.

- Vreemd genoeg had ik daar een week of vier geleden nog altijd last van, maar toen moet ik ook al rond de tachtig kilo gewogen hebben, alleen wist ik het niet (ik kijk enkel toevallig in de spiegel als ik bloot ben en ik heb zelf geen weegschaal). -

Hoe het komt? Misschien de gemoedsrust van de werkloosheid (de afwezigheid van stress), mede ingegeven door de vaststelling dat een uitkering volstaat om mijn huis af te betalen. Natuurlijk, zolang ik niet op café ga en 3,5 euro betaal voor een Duvel. Zolang ik geen nieuwe jeansbroek koop. Zolang ik geen croissants en sandwichen eet maar gewoon brood. Zolang ik wegblijf uit nachtwinkels. Door goed op te letten kan ik zowaar echte sigaretten blijven roken en hoef ik niet over te stappen op dat gedoe met Rizla-vloeitjes.

(geschrapt)

(En in de Delhaize van de Wondelgemstraat wou zo'n allochtone mastodontgrootmoeder van 150 kilo en bruin gesluierd tot onder de enkels, voorsteken in de rij aan de kassa met haar pak bloem. Een Gentse madam van een jaar of zestig (en evenveel kilo's) was niet van plan dat toe te staan maar werd buitenspel gezet door de zwarte mens voor haar die mevrouw wél voor liet gaan. Coalitie der verdrukten. Weer een stem voor het Belang. Of was het al een stem voor het Belang?)

47 (Er zijn geen woorden voor)

2009-02-12T02:32:00.014+01:00

(geschrapt)

(...)

Vanavond was er op Canvas iets heel anders: een documentaire over Henry Marsh, een Britse neurochirurg die - om de voeten op de grond te houden - regelmatig naar Oekraine trekt om daar hulp en bijstand te gaan verlenen in het plaatselijke hospitaal. Nu is de term hospitaal eerder misleidend naar Westerse normen. De plaatselijke chirurg bijvoorbeeld gebruikt voor schedeloperaties een oude Bosch-boor. Zo één die elke doe-het-zelver hier in huis heeft. Of beter, zo één die elke doe-het-zelver hier tien jaar geleden in huis had (want ondertussen heeft onze verwende klusser al lang een nieuwer model).

De patiënt van de week was Marian Dolishny (ik heb zijn precieze naam opgezocht, uit respect), een kerel van een jaar of vijfendertig bij wie een gevaarlijke hersentumor was vastgesteld. Bijgestaan door de plaatselijke chirurg, die optrad als tolk, vertelde Marsh aan Marian dat een operatie absoluut noodzakelijk was. In Engeland, vertelde Marsh, zou de patiënt uit de verdoving gewekt worden zodra de schedel gelicht was, opdat de chirurg tijdens het wegsnijden van de tumor met de patiënt kon converseren om er zeker van te zijn dat hij geen vitale verbindingen in de hersenen raakte. Omdat in Oekraine noch de middelen noch het personeel voorhanden waren voor die procedure, verkoos hij om hem helemaal niet te verdoven tijdens de operatie. Echt pijnlijk zou het niet zijn, aangezien alleen de huid op de schedel pijn voelt. Het schedeldak zelf en de hersenen doen dat niet. Hij zou er natuurlijk wel de bijzonder onaangename gewaarwording van het boren bij moeten nemen. En wat hij, Marian, daarvan dacht. De Oekrainer zei alleen: doet u maar dokter, hoe rapper, hoe beter.

Zo gezegd, zo gedaan. Marians hoofd werd vastgezet, het haar werd afgeschoren en het moeizame boren (met Bosch) begon. Dat Marian zich kranig hield, is te licht uitgedrukt. Tijdens het boren had hij een hartslag van 72. Hij was zowaar lucide genoeg om op te merken dat zo'n schedel (zijn schedel!) harder was dan hij had gedacht, want dat boren blééf maar duren. En dat hij nu begreep hoe boksers die slagen op hun kop zo lang konden verdragen. Om een verhaal van enkele uren kort te maken: de tumor werd verwijderd en de dag nadien kon Marian al weer rechtopstaan, zij het met rijkelijk ingepakt hoofd.

Het spijt me dat ik nu net het meest sensationale aspect van de documentaire verwoord. Er was zoveel meer. De schrijnende toestanden, de ellende van de mensen die in Oekraine niet konden worden geholpen (terwijl ze dat in Londen wel hadden gekund), en vooral de diepmenselijke inborst van dokter Henry Marsh en zijn ontroering toen hij door ex-patiënten op een glas en een rijkelijke maaltijd werd getrakteerd. Een schone mens tussen veel andere schone mensen. Ik was er niet goed van.

45 (Closing Time)

2009-02-07T02:39:00.016+01:00

God, wat heb ik al spijt gehad van de passage hieronder waar ik dat prachtige citaat over de pianosonates van Mozart vollédig naar de kloten parafraseer. Schrappen had geen zin, toch niet in een blog als deze. U had het al gezien, namelijk.

Vandaag (gisteren eigenlijk, als het helemaal precies moet zijn) verjaarde mijn moeder. Niet klein te krijgen, net als haar moeder. Hoe oud ze is? Nog niet aan de helft. Hoe u dat durft te vragen trouwens, hebt u nu echt geen manieren?

Terug naar de zoon.

De zoon nam pas een nachtelijke douche. Het was nodig, het goddelijke lijf was vuil. Ludo de Kat keek bij uitzondering en met grote ogen toe. Zo'n spieren had hij nog nooit gezien.

Wat ben je met spierbundels (zelfs eufemistische) als niemand toekijkt? Als niemand met haar zachte hand de contouren beroert? Niets; je kijkt film en je speelt darts, of zelfs dat niet. Maar we klagen niet (echt). De films waren goed, zeer goed. Een lijstje:

There Will Be Blood
The Departed
No Country For Old Men
Duel
The Silence Of The Lambs

en dat op nauwelijks vijf dagen en niet voor de eerste keer. Een favoriet kiezen is niet te doen. There Will Be Blood is Daniel Day Lewis en dat zegt genoeg. Hij doet me denken aan het linkeroog in dat zelfportret van Vincent Van Gogh: er nét niet over en juist daarom zo goed (klik op de foto en bekijk het van dichtbij):

The Departed is Scorcese: iedereen gaat dood. Het is ook de film die me definitief overtuigd heeft van Leonardo Di Caprio. No Country For Old Men is (onder andere) memorabel omwille van de onmetelijke tristesse van Tommy Lee Jones. De slotscène is met geen andere film te vergelijken. Hoe zo weinig toch zoveel kan betekenen. Dan vallen Duel en The Silence Of The Lambs toch iets lichter uit.

Ondertussen ligt Heartattack & Vine van Tom Waits op (ik verdroeg geen Beethoven; mijn maag sloeg op). Tom Waits, die ik vijftien jaar geleden ontdekte in Berlijn toen ik er met een wreed wijze gast uit de Vlaamse Ardennen (L.) twee of drie weken rondliep. Als ik het me goed herinner, waren we net uit de S-Bahn gestapt in de buurt van Treptower Park, waar ons gastadres zich bevond. Het was laat en donker en we hadden wat Duits bier op. We hoorden muziek die afkomstig bleek uit de boxen van een reeds gesloten cafetaria, en we vonden het zo goed dat die gast uit de Vlaamse Ardennen is gaan vragen wie dat was (ik was toen al een broekschijter). Het was Closing Time van Tom Waits. Ik weet nog dat ik bijzonder gelukkig was op dat moment, en dat lag niet alleen aan het Duitse bier. Stel u voor, Closing Time op een nachtelijk uur in een stad als Berlijn als ge zelf met moeite haar onder uw oksels hebt. Dat doet iets met een mens. We hebben meegezongen zodra we doorhadden wat hij zong, en we doen het nog steeds, zij het elk apart.

(Apart, een vreselijk woord. Zelfs toen L. later trouwde met zijn juweel van boven de Moerdijk, had ik er geen zegen voor over. Het is onbegrijpelijk en onvergeeflijk. Ik kan wel duizend zinnen verzinnen, maar niet één waar hij wat aan heeft.)

44 (Liefde in tijden van crisis)

2009-02-04T02:09:00.010+01:00

Ludo de Kat bedriegt me, denk ik. Hij kwam vanavond binnen en hij had het verbazend warm. Veel te warm in elk geval voor een kat die uren buiten heeft gelopen met dit weer. Ik vraag me af met welke buur hij overspelig is. Alvast niet de wat vervelende buurman van twee huizen ten westen, want dat zou ik ruiken (als zijn deur openstaat riek je twee straten verder nog de muffe walm). Hopelijk is het een schoon meiske, dat zou de pijn verzachten. Als het maar geen andere man is op wiens buik hij gaat liggen.

Het monster met de groene ogen duikt op, en ik dacht nog zo dat ik daar vanaf was. Dus, om onze gedachten te verzetten en voor de liefhebbers: mijn dartsniveau stijgt gestaag. Voor een reeks van 20 tot 1 (waarbij ik pas op het volgende cijfer mik als ik het ene geraakt heb) heb ik nog zo'n 40 à 45 pijltjes nodig. Binnenkort begin ik te oefenen op de doubles en de tripels. Ik hou u op de hoogte.

Door een loslippigheid van mijn kant zijn nu ook mijn ouders op de hoogte van deze blog. Of ze het daadwerkelijk ook lezen, weet ik niet, maar ik heb toch even gecontroleerd of ik hieronder geen verwerpelijkheden heb vermeld. Wat blijkt: neen. Ik maak ook niets mee, zo is het niet moeilijk.

Ik heb al gezegd dat ik spijt heb van mijn uitlatingen in hoofdstuk 17 over Schubert. Nu ga ik ook mijn woorden over Mozart moeten intrekken. De goesting keert ontegensprekelijk terug. Niet alleen waren er enkele pianosonates op een nacht eerder deze week, er was vanavond bovendien een voortreffelijke documentaire over pianist Alfred Brendel op de BBC. Daarin kwam naast Beethoven en Schubert ook veel Mozart aan bod. Schoon, werkelijk schoon. Brendel haalde een treffend citaat aan (ik ben vergeten van wie) over de pianosonates van Mozart: "They are too easy for children and too difficult for adults". Dat gaat in elk geval wonderbaarlijk goed op voor de enige sonate die ikzelf regelmatig opleg (KV 331). Ik probeer het zelf te verwoorden: je moet het kind in je erkennen om erin mee te kunnen gaan, maar zonder de intellectueel-met-bagage in je, blijft het steken bij louter vermaak (wat het dus niet is, u begrijpt wat ik bedoel - en wij begrijpen samen waarom de ene wel geciteerd wordt en de andere niet).

In een andere scene zagen we Brendel samen met bariton Matthias Goerne Schuberts Winterreise repeteren. Op een bepaald moment stopt hij met spelen om Goerne erop te wijzen dat hij "te mooi" (sic) zingt. Te mooi voor de miserie die in de woorden van de Winterreise ligt. Het mocht wat vierkanter. Ik zit nu, net als in hoofdstuk 35, te luisteren naar mijn eigen uitvoering van de Winterreise, door Hans Hotter en Gerald Moore, en probeer uit te maken hoe het daar zit met dat vierkant.

43 (Vingeroefening)

2009-01-29T02:47:00.016+01:00

Beste lezer,

ik keer nog even terug naar Marianne Moore:

(...) nor is it valid to discriminate against "business documents and school-books"; all these phenomena are important. One must make a distinction however: when dragged into prominence by half poets, the result is not poetry, nor till the poets among us can be "literalists of the imagination" - above insolence and triviality, and can present for inspection "imaginary gardens with real toads in them," shall we have it.

Niet te doen hoe ik haar kan volgen. Begrijpt u meteen ook waarom ik er niet aan denk om dat gedicht van hoofdstuk 35 openbaar te maken. Ik ben hoogstens een "half poet", en die moeten stil zwijgen.

(...)

Hebt u ook gelet op die prachtige ingreep om een gedicht over Poetry te beginnen met "I, too, dislike it"? Het verrassingselement, de contradictie. Doe dat in een sollicitatiebrief en je belandt in de papiermand.

In mijn mailbox zat gisterenavond fanmail. Niet meer dan anderhalve regel maar meer heb ik niet nodig voor tien minuten puur geluk. Ik bedank E, alias A, voor de lieve woorden vanuit de stad die zichzelf in de rivier weerspiegeld ziet als Narcissus indertijd. De stad van A, u weet wel, het omega van het alfa van Gent.

In een andere blog, van een heerschap dat momenteel vanuit Guatemala twittert (en dat dus daadwerkelijk iets meemaakt, wat van ondergetekende niet kan worden gezegd), las ik het woord "diarreemails". Dat is precies mijn aandoening. Ik lijd aan diarreemails. Wie ze leest, doet dat onder eigen verantwoordelijkheid en moet bijgevolg niet verschieten als het stinkt.

We gaan dus door. Een woord over de pianist van dienst? Dinu Lipatti, dames en heren. Hij staat in bepaalde kringen bekend als de pianist die slechts enkele maanden voor zijn dood een fe-no-me-naal concert gaf in Besançon. In 1950 was dat. Hij was niet ouder dan Jezus toen die voor het eerst stierf. Hoe hij (Lipatti, niet Jezus) de eerste Partita van Bach daar speelde, dat is zo mogelijk nog beter dan Martha Argerich, en als u mij wat gevolgd hebt, weet u wat dat betekent. Hij was zo verzwakt door leukemie dat hij niet het volledige programma heeft kunnen afwerken: enkele walsen van Chopin sneuvelden op het einde.

Ik heb de bewuste opname in Besançon zowel op LP als op CD. Vreemd genoeg zijn die niet identiek. Op de LP('s) hoor je Lipatti opkomen (met applaus natuurlijk), waarop hij bij wijze van vingeroefening de toetsen overloopt - ik ben een leek, hoe zeg je dat anders? Van laag naar hoog, u kent dat wel. Pas dan begint hij met de eerste Partita van Bach. Die "vingeroefening" is - o schande - weggelaten op de CD. Waarom dat zo erg is? Wel, op de LP hoor je eerst alle noten van de piano, waarop je enkele seconden later, als een bloem die ontluikt, diezelfde noten hoort maar dan in de volgorde die Bach heeft bedacht. Hoe moet ik dat nu zeggen? Begrijpt u me? Je hoort eerst alle noten die de piano rijk is, en dan hoor je diezelfde noten maar in een volgorde alsof ze tot leven gewekt zijn. In een volgorde die de enige juiste lijkt.

Pff. Ik krijg het niet verwoord zoals ik het zou willen. U moet zelf maar eens luisteren. Ga op zoek naar de platen en wees verwonderd. Het is echt een magisch moment.

Betoverde groeten

W

42 (Katten doodslaan)

2009-01-27T03:46:00.007+01:00

Na al dat tikwerk van het vorig bericht, had ik wel een Orval verdiend, nietwaar? Misschien zelfs twee.

Waar voordien, tijdens het tikken, pianostukken van Webern en Boulez opgelegen hadden (te abstract om te worden afgeleid), ben ik nadien overgestapt op Brel. Opnieuw Brel. Nog even en ik kan meezingen.

In "Ces gens-là", naar het einde toe, zingt hij op onnavolgbaar verscheurende wijze:

J'ai jamais tué de chats!

41 (Denkbeeldige tuinen met echte padden erin)

2009-01-27T01:57:00.018+01:00

Vanavond ontdekte ik - in een boek dat ik in augustus 1998 kocht - dat Remco Campert een gedicht ter ere van Marianne Moore geschreven heeft, waarin hij stukken van haar beroemde "Poetry" parafraseert. Ik zeg "parafraseert", want van een vertaling is geen sprake, daarvoor ligt het te ver van het origineel. Helaas.

Sommigen onder u zullen het oorspronkelijke "Poetry" kennen. Dat gedicht is zo overweldigend dat je adem ervan stokt. Het is het poëtische equivalent van, laten we zeggen, de Hammerklaviersonate van Beethoven, van Jimi Hendrix' Voodoo Chile (de lange versie), of van "Het Verdriet van België" van Hugo Claus. Zo iets wat een groot kunstenaar maar één keer in zijn leven kan maken. Rome gezien en dan kunnen sterven.

Nu wil niemand betwisten dat Campert bij tijden een zeer bevlogen dichter en schrijver is. Ik verwijs bijvoorbeeld naar zijn eigen ode aan de poëzie:

Poëzie is een daad
van bevestiging. Ik bevestig
dat ik leef, dat ik niet alleen leef (...)

of naar zijn Lamento:

Hier nu langs het lange diepe water
dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar (...)

Dan is het des te meer onbegrijpelijk dat hij van zijn gedicht ter ere van Marianne Moore zo'n rommeltje gemaakt heeft. Het is onbevlogen, schraal en ronduit bij de haren getrokken. Zelfs daar waar hij de woorden van Moore "hertaalt" (zie de stukken tussen aanhalingstekens hieronder), blijft het koude pap.

Ik geef tegen mijn zin de laatste regels uit het bewuste gedicht van Campert:

(...)
Ze schreef in 1921, d.w.z.
toen men jazz ontdekte
in de honkey-tonks downtown
"Poëzie, er zijn belangrijker

dingen. Toch: handen die grijpen
en haren die rijzen
hebben belang,
want zijn te gebruiken.

Maar eerder zullen wij het niet
hebben (poëzie) alvorens
de dichters onder ons
ons kunnen bieden tuinen van

hun verbeelding met waarlijke
padden erin." Zei Marianne Moore.
Ze is een grote dame
en ik vier haar verjaardag.

Ik nodig u nu uit om hier het oorspronkelijke gedicht van Marianne Moore te lezen. Als u niet geheel zeker bent van uw Engels, dan is er de uitmuntende vertaling van J. Bernlef (daar heb ik geen link voor gevonden, overtikken dus maar ik krijg de precieze lay-out hier niet goed):

Poëzie

Ook ik houd er niet van: er bestaan belangrijker dingen buiten al dit
gebazel.
Wanneer men poëzie leest echter, en met volstrekte geringschatting,
ontdekt men er
ten slotte toch ruimte voor het authentieke in.
Handen die kunnen grijpen, ogen
die zich kunnen opensperren, haar dat overeind kan staan
als het moet, deze dingen zijn belangrijk, niet omdat

er een verheven klinkende interpretatie aan kan worden gehecht maar
omdat zij
bruikbaar zijn. Zo ver verwijderd dat zij onbegrijpelijk worden,
zou hetzelfde van ons allen gezegd kunnen worden, dat wij
niet bewonderen wat wij
niet kunnen begrijpen: de vleermuis
ondersteboven hangend of op zoek naar iets om te

eten, voortstormende olifanten, een wild paard zich rollend op zijn rug,
een rusteloze wolf onder
een boom, de onbeweeglijke criticus trekkend met zijn huid als een
paard dat een vlo voelt, de honk-
balfan, de statisticus -
en het is onredelijk
'zakelijke documenten en schoolboeken'

laag aan te slaan; al deze fenomenen zijn belangrijk. Men moet echter
een onderscheid
maken: wanneer zij op de voorgrond worden gesleept door semi-
dichters is het resultaat geen poëzie
en pas als de dichters onder ons
'letterknechten van
de verbeelding' kunnen zijn - verheven boven
arrogantie en banaliteit en

ons kunnen voorleggen 'denkbeeldige tuinen met echte padden erin'
zullen wij
het hebben. Intussen, als u aan de ene kant eist
het ruwe materiaal van de poëzie in
al zijn ruwheid en
aan de andere kant dat wat
authentiek is, interesseert u zich voor poëzie.

Begrijpt u wat ik bedoel?

40 (De (ijs)ka(s)t)

2009-01-26T03:13:00.013+01:00

Een ijskast, dat is voor u iets wat ge opendoet en weer sluit, zonder er verder bij na te denken. U hebt bij u thuis natuurlijk geen Ludo de Kat rondlopen (of een directe verwant van hem - geen zoon of dochter want hij is gesneden voor hij wist waar het allemaal voor dient). Ziet u, dat beest heeft de vaardigheid ontwikkeld om mijn ijskast te openen en er vervolgens alles wat op vlees lijkt, uit te halen. Het spreekt voor zich dat hij, nadat hij alles wat hij nodig heeft op de grond heeft gesmeten, vervolgens de deur niét weer sluit. Daar zit ge dan met uw energielabel A.

Voor uw dienaar is een ijskast bijgevolg iets geworden waar een bak bier voor staat. De twee eenvoudige stappen die u moet ondernemen als u iets kouds nodig hebt, zijn hier uitgebreid met twee extra stappen: verzet de bak bier, open de ijskast, sluit de ijskast en plaats de bak bier terug voor de deur. Goed voor de spieren in de linkerarm, dat wel (ik bekijk mijn linkerarm en besef dat ik niet zoveel uit mijn nek moet lullen).

Ik wil maar zeggen, vannacht was ik vergeten om de laatste stap uit te voeren en, u raadt het, toen ik opstond, stond de deur wagenwijd open en was mijn hesp op.

Ik was vannacht dan ook van mijn melk. Ik had van een vriend (m/v) onder mijn kloten gekregen "dat het altijd hetzelfde is met mij" omdat ik het niet zag zitten om nog een half uur op hem/haar te wachten, nadàt ik al een half uur tevergeefs had zitten wachten.

Vrouwen (m/v), er valt soms geen touw aan vast te knopen. Ik geef toe dat ik van tijd tot tijd een ambetante wurtel kan zijn maar ze moeten niet overdrijven. Een voetveeg, je ne suis pas. Een mens zou van minder zijn bak bier voor zijn ijskast vergeten te zetten, geef toe.

Om het allemaal nog wat erger te maken, verstond ik niets van dat nieuwe hoofdstuk in dat boek van Brian Greene waarop ik me vervolgens probeerde te concentreren. Tijd is niet absoluut, ruimte ook niet, maar ruimtetijd wel? Het ging er niet in, en het boek was nog zo goed begonnen met een uitleg over de quantummechanica die ik wél verstond (waarschijnlijkheid, non-lokaliteit, zelfs Einstein die het niet kon geloven, prachtig).

En op facebook is een groep opgericht die oproept om de doodstraf in te voeren voor die moordenaar in Dendermonde. Onnozelaars. Opvallend trouwens hoe slecht die vox populi kan spellen (zie ook de commentaren op www.hln.be).

Retournons à nos moutons. We moeten hier niet uitweiden over de maatschappelijke aberraties van tegenwoordig, daar zijn journalisten voor (of daar zouden ze toch voor moeten zijn).

U kent de Vier Letzte Lieder van Strauss (Richard Strauss)? U zou ze moeten kennen. Alsof hij (Strauss) op het einde van zijn leven in ene keer doorhad waar het hem in de kunst allemaal om draait. Als een journalist die tot zijn vijftigste voor Het Laatste Nieuws heeft geschreven en dan pas het licht ziet om vervolgens zijn beste stukken voor De Morgen of De Standaard te schrijven (en dan te sterven). Als een Helmut Lotti die inziet dat hij zijn talent beter voor échte emoties kan benutten. Die Vier Letzte Lieder liggen nu op, met Schwarzkopf (heb ik dat al niet eens geschreven?). Goed dat ik alleen ben (a-ha-licht), waar moest ik anders met mijn tranen naartoe?

O weiter, stiller Friede!
So tief im Abendrot.
Wie sind wir wandermüde -
ist dies etwa der Tod?

39 (Brief aan een onbekende)

2009-01-22T02:16:00.016+01:00

Beste lezer,

ik maak vandaag een uitzondering op de algemene blogregel en richt mij uitsluitend tot de persoon die gisteren, anoniem, een reactie naliet op deze pagina.

Beste lezer,

vooreerst ga ik ervan uit dat u van het vrouwelijke geslacht bent, dat is nog zo aangenaam. Wat een vrouw bent u, geïnteresseerd als u bent in mijn dartsavonturen! Ik heb vanavond even overwogen om u op de proef te stellen door uit te weiden over de beste bochten van het Francorchamps-circuit en de nieuwigheden waaraan de formule-1-wagens dit jaar zullen worden onderworpen, maar een Engelse stem in mij riep "Don't push your luck", dus ik zal mij inhouden.

Daarnaast veronderstel ik dat u jong bent, wellicht onder de 25. Ik zie namelijk niet in hoe u anders de reden waarom u "nog altijd" niet mee bent met de muziek die ik vermeld, in uw leeftijd zoekt. Ik kom daar graag later op terug.

Ik heb me goed voorbereid op deze brief. Ik heb na middernacht mijn gemakkelijke trainingsbroek aan- en mijn kousen uitgetrokken. Ik heb een Duvel uitgeschonken en een nieuwe slof sigaretten aangesproken (merk op hoe ik een chiasme gebruik: aan- en uit- + uit- en aan-). Ik ben met andere woorden door rook omhuld. Ludo de Kat kwam zopas naast het klavier liggen om passief mee te kunnen roken. De graslelie doet zijn best om de lucht te zuiveren, maar omdat het nacht is, doet hij niet aan fotosynthese en verbruikt hij zuurstof in plaats van er aan te maken, zonder dat hij er zelf erg in heeft. We nemen hem dat niet kwalijk, het is per slot van rekening een plant en daar kan je enkel in de albums van Suske en Wiske mee klappen (De Klankentapper, als ik het goed heb).

U leest, zo schrijft u, elke dag deze blog, "wachtend op een nieuwtje". Sta me toe dit vreemd te vinden. Zoveel "nieuws" is er nog niet gebeurd sinds ik op 12 januari 2008 (eigenlijk op 15 november 2008) ben gestart met deze berichten. Wel integendeel. Ludo de Kat blijft 16 uur per dag slapen en ondergetekende niet, Beethoven blijft voornamelijk de ether vullen en uw dienaar blijft behoefte hebben aan aandacht, al was het maar virtueel. Hoogstens kan als nieuw worden beschouwd: darts, de pukkel die zich ontwikkelt op de onderkant van mijn linkerneusvleugel en de Duvels in plaats van Orvals (omdat ze in de Colruyt bijna nooit nog Orvals hebben, en in de nachtwinkel zeker niet).

De muziek dan. Wat heeft uw leeftijd te maken met muziek? Als u nu had gezegd dat u er echt niet van houdt, van dat klassieke gejengel en dat nerveuze jazzgedoe, dan had ik u kunnen volgen. Maar uw leeftijd? Allez kom. Misschien moet u op weg geholpen worden, zoals mij vroeger overkomen is (zie hoofdstuk 17), meer niet. Ik geef u dan enkele tips: luister in het donker in uw bed naar het solo-pianowerk van Chopin of naar het requiem van Mozart, misschien dat u daardoor de smaak te pakken krijgt. En drink de volgende avond een Orval of een Duvel of (zoals ik ooit begonnen ben) een Westmalle Tripel of twee en luister naar Kind of Blue of Ascenseur sur L'échafaud van Miles Davis en weet me dan - even anoniem - te vertellen of u goesting hebt in meer. Misschien, als u de verkeerde vrienden hebt, kunt u die Duvel of Orval zelfs vervangen door een goedgerolde joint, want, zoals onze grote meester Hugo Claus in "De Geruchten" schreef, "ge hoort het toch zoveel beter", al weet ik daar zelf niets van.

Kortom, ik ben een muggezifter. U schrijft een reactie op deze blog en ik ga melken over details. Begrijp me alstublieft niet verkeerd, ik ben blij met uw reactie en ik zie u graag. Ik omhels u,

uw genegen,

W

38 (I.M. Marcel)

2009-01-19T02:29:00.031+01:00

"Noen" is op www.woordvandedag.nl het woord van de dag. Ik zag me genoodzaakt om er een lans voor te breken, omdat het nog maar een score van 4,6 op 10 had. Voor de eerste keer liet ik een reactie na op de site; ik hoop dat u me daarin kunt volgen:

het doet me denken aan Hugo Claus, of Permeke, net als "goesting". Ik krijg visioenen van dikke soep met donkerbruin brood, trekpaarden op het veld en koeien die moeten kalveren. Voor mij een 10.

Als u me niét kunt volgen, dan bent u wellicht geen Vlaming (nooit gedacht dat ik dat vermaledijde woord ooit voor mezelf ging gebruiken) die is opgegroeid met vier grootouders die boer waren. Ach. Ik heb nog op het aardappelveld gepicknickt (al heette dat toen nog niet zo, dat was gewoon "eten") op de "basse" (een groot ruw zeil) die op de kar achter dat paard met dat grandioos dikke gat werd bewaard. Mijn grootvader, god hebbe zijn ziel, had er plezier in om me te vertellen dat hij nooit "links" of "rechts" moest roepen, neen, ziet ge, dat paard wist precies waar we naartoe moesten. Ik begreep daar niets van (nog altijd niet trouwens). Schone tijden. De peirdemiestre die 's nachts in zijn donkergroene Mercedes op het hof kwam gereden voor een koe die niet kon kalveren en vervolgens zijn arm tot onder zijn oksel in het gat van die koe stak, en de koeien naast die zwangere koe die doodgemoedereerd bleven schijten alsof er niets aan de hand was. Het knotten van de knotwilgen in de modder en de stoverij met frieten die daarna zo onvoorstelbaar goed smaakte. Het illegaal slachten van het rund op zondag in de garage met de slachter die een handschoen droeg die leek op de maliënkolder van een middeleeuwse ridder die ik in het Gravensteen had gezien. De duiven die moesten "vallen" op zondagmiddag en de ringen ervan die zo rap mogelijk in de "conteur" gestoken moesten worden (en de berichten voor duivenmelkers vlak voor het nieuws op de radio; nooit zo stil geweest in heel mijn leven want mijn grootvader zou wel eens kunnen missen wanneer Quiévrin precies gelost werd - of het ultieme doembericht: "Arras: wachten, Quiévrin: wachten"). Ik mis hem vaak, mijn grootvader, ik zou dat eens moeten zeggen tegen mijn grootmoeder, die schat.

Iets anders, helaas, want het waren schone tijden, of heb ik dat al gezegd?

Het lijkt in het licht van bovenstaande ondraaglijk licht, maar ik wil er desalniettemin iets over zeggen. Vandaag werd de finale van de Masters snooker gespeeld. Een match van zesenhalf uur, uiteindelijk beslecht met 10-8 in het voordeel van Ronnie O'Sullivan (die zowel rechts als links kan spelen). Hoe snooker uiteindelijk van alle sporten het dichtst in de buurt komt van de ultieme controle van de werkelijkheid, iets waar we tegenwoordig allemaal naar streven, geef het maar toe (behalve ik natuurlijk). Hoe ze die rode bal kunnen potten en vooral die witte bal vervolgens precies daar kunnen krijgen waar ze willen. Moderne kunst, op dat groene vlak. Fantastisch. De commentatoren op de BBC kwamen woorden tekort om het niveau van de finale te beschrijven. Stunning, fantastic, absolutely brilliant. En ze hadden gelijk, op de duur stond de thermostaat hier op 18 graden en nog had ik het warm. Ik vraag me af of mijn grootvader ook van zo'n match had kunnen genieten. Wellicht niet, het zou hem te lang duren. Boeren hebben een preciezer gevoel voor tijdsverspilling.

Snooker, neen, dat zou ik nooit op niveau kunnen spelen. Darts daarentegen... Echter, mijn voorbereidingen op het wereldkampioenschap worden in de war gestuurd door Ludo de Kat, die de oude donsdeken die ik onder het bord heb gelegd om mijn vloer te behoeden voor vallende pijltjes, heeft uitgekozen als nieuwe slaapplaats. Bovendien is een van mijn pijltjes zodanig op de grond gevallen (naast de deken) dat er een stuk is afgebroken. Brol, inderdaad. Ik ben nu volledig uit mijn evenwicht omdat ik maar twee keer na mekaar kan gooien in plaats van drie keer, zoals het hoort. Gisteren, vlak na de breuk, ben ik uit miserie een (zeer goede) Orval gaan drinken in het Damberd. Half twee was het ongeveer. Naast mij aan de toog zaten twee mooie meisjes, die me niet opgemerkt hebben.

Max van Egmond zingt "Ich freue mich auf meinen Tod" van Bach (BWV 82), uit de "Ich habe genug"-cantate, geheel toevallig en licht overdreven.

37 (Goede vogelpiekvoornemens)

2009-01-15T02:09:00.011+01:00

Darts, de sport van de gewone man-met-bier. Een kleine week ben ik bezig (het bord was nieuw en kostte maar twaalf euro bij Bart Smit, inclusief pijltjes). Ondertussen raak ik al één keer op drie het gewenste cijfer (als u klikt op de foto ziet u hoe ik ontegensprekelijk naar rechts wijk: de 1 rechts van de 20 heeft beduidend meer inslagen dan de 5 aan de andere kant van de 20). Ik wil Belgisch kampioen worden, om het vervolgens op te nemen tegen Phil Taylor, Ted Hankey of Tony O'Shea voor de wereldtitel (150.000 euro winstpremie). Zo word ik de eerste wereldkampioen zonder bierbuik, tatoeages en gouden ringen aan de linkerhand. De BBC-commentatoren zullen woorden tekortschieten om that slender young man from Belgium te beschrijven (slender: having little width in proportion to height or length). In het interview na de finale (gewonnen met 7-3 na twee nine-darters) zal ik in mijn beste Engels uitleggen hoe het mijn hart breekt dat België zo verdeeld is. En dat het oorspronkelijke idee van de Big Bang van een Belg kwam, Georges Lemaître, vreemd genoeg een priester. En dat Jacques Brel en niet David Bowie Amsterdam geschreven heeft. En dat Hugo Claus zeer ten onrechte nooit de Nobelprijs voor literatuur gekregen heeft. En dat ik verdiend gewonnen heb, natuurlijk, hoewel mijn tegenstander ook goed was.

- Yes, I was in good form indeed.

36 (Gewoon is al gek genoeg)

2009-01-13T04:49:00.008+01:00

Zoals mijn lieve moeder zou zeggen als ik me zichtbaar goed voel: ge moet niet overdrijven.

Twee berichten op één nacht, dat kan niet goed gaan.

(Zoals mijn lieve moeder zou zeggen als ik me zichtbaar rotslecht voel: het is allemaal zo erg niet, ge moogt u niet laten gaan.)

Sinds vorig bericht heb ik over de Oerknal zitten lezen, tot het mij teveel werd. Die relativiteitstheorie van Einstein, dat is toch wel het een en ander. Ruimte en tijd en lichtsnelheid ten opzichte van de waarnemer enzovoort. Het (de?) idee dat ruimte en tijd zijn ontstaan met de Big Bang (13,5 miljoen jaar geleden), dat gaat er moeilijk in. Daarvoor was er dus geen tijd. En geen ruimte. Wat was er dan wel? Misschien is dat zelfs een linguïstisch probleem, omdat daar geen woorden voor bestaan. En toch viel ik niet in slaap.

Half vijf in de ochtend. Was het zomer geweest, dan zag ik straks de zon opkomen. Ik had er ongetwijfeld een foto van genomen, met dat Fujifilmtoestelletje van 95 euro. Maar het is winter, dus ik kan met een gerust gemoed nog een uur opblijven zonder dat het dag wordt.

Ik merk op dat ik sinds 22 uur gisterenavond (het begin van De Slimste Mens Ter Wereld) een pak van 19 sigaretten heb opgerookt. Misschien heeft mijn moeder toch gelijk: ge moet niet overdrijven.

Gelukkig heb ik nog een halve slof.

35 (Nieuwjaar)

2009-01-13T02:13:00.020+01:00

Beste lezer,

2009 is goed begonnen. Op 2 januari vond ik op weg naar de bakker vijftien euro op straat, niet gelogen. Als toeval niet bestaat, wat dan met gelu-huk? In plaats van een klein bruin blokske: vijf sandwichen en een klein bruin blokske (met kaas, u weet wel, gedoopt in koffie met een wolkje melk erin. En achteraf, met de overschot van de koffie, twee sigaretten).

Sindsdien heb ik elke avond een poging ondernomen om u te woord te staan. Helaas, met een bezette geest zijn de handen werkloos. (Flauwe zin.

Met een bezette geest
zijn de handen
werkloos.

Al beter, inderdaad. Het had met wat verbeelding Leonard Nolens kunnen zijn:

in de bellende leegte
van de laatste tram

)

Ergens tussen kerst en nieuwjaar heb ik mijn eerste gedicht ooit geschreven (afgezien van hoofdstuk 14), maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om het aan u voor te leggen. Niet omdat het zo verschrikkelijk slecht is, maar omdat u direct de ambulance zou bellen om mij te laten opnemen in het dichtstbijzijnde Guislain.

Ondertussen (...) heb ik twee Schubertsonates door Richter herontdekt (de 16 en de 17), en me erbij afgevraagd wat me in hemelsnaam bezielde toen ik Schubert in hoofdstuk 17 bij het afval zette. Nog erger werd het toen ik vervolgens zijn Winterreise oplegde en water in mijn ogen kreeg van de krop in mijn keel (Fremd bin ich eingezogen, fremd zieh' ich wieder aus).

Zo ziet u maar, wat ik hier schrijf waait mee met de wind is is bijgevolg futiel.

Op dit eigenste moment is de ontroering van een andere, meer melancholische aard. Het is Jacques Brel, de Grote Belg, die mij in tweeën breekt. Ik ken dat, Jacques, van die bras trop maigres. En wat mis ik een eigen Frida, qui est belle comme un soleil, et qui m'aime pareil. Niet dat Ludo de Kat het uitgemaakt heeft, maar het is toch niet hetzelfde.

Maar genoeg gelachen. Rond tien uur vanavond zocht ik mombakkes op in de Van Dale, en dat blijkt niet lelijke smoel te betekenen maar masker. Van mom + bakkes, ziet u. Zo logisch dat ik daar nooit aan gedacht had.

In de hoop dat we weer vertrokken zijn,

uw genegen

W

PS: een gelukkig nieuwjaar voor u, ik zou het nog vergeten

34 (De Lieve)

2009-01-05T04:54:00.010+01:00

(30/12/08 - 01.08 uur vs. 05/01/09 - 04.45 uur)

2008-12-23T15:11:00.006+01:00

komt u misschien binnen een week of twee nog eens terug

grmbl

33 (Verstrooiing)

2008-12-18T03:03:00.007+01:00

(...) Hoewel je weet dat het maar zolang duurt als het duurt, leg je toch de Etudes van Debussy op. Het vreemde begin van de eerste, waarbij je altijd denkt dat het niet goed komt maar natuurlijk komt het goed. Het valse impressionisme van de derde, die je ademhaling, die pas tot rust was gekomen, weer verstoort. Je zet het volume harder en de hoofdtelefoon op om Mitsuko Uchida nog beter te horen spelen. Het is waar wat de mensen van Philips in het cd-boekje hebben geschreven, dat het een loepzuivere opname is. Het dreunt in je keel zonder dat het suist in je oren. Vier, vijf en zes gaan voorbij en je moet de hoofdtelefoon afzetten om nog een Duvel te gaan halen. Op de trap lijkt het alsof je er al drie op hebt.

Heel die tijd ligt Ludo de Kat roerloos op de kast, hem doet het niks (de mouton retourné in de kartonnen doos is niet langer in gebruik; vlooien, denk ik).

Je herleest en beseft dat je ongewild een zeugma hebt gebruikt. Zeugma, een welkom eufemisme voor stijlfout. Je moet lachen hoewel dat niet te vereenzelvigen valt met wat je eerder vannacht schreef. Het is drie uur.

Is het al drie uur?!

32 (W eerloos W aardeloos)

2008-12-18T01:02:00.027+01:00

Mijn zelfvertrouwen is onder nul gezakt, zomaar zonder verwittiging. Ik passeerde vanavond aan het Trefpunt waar op de gevel Alles van waarde is weerloos van Lucebert staat en ik begrijp nog altijd niet waarom ik bijna moest bleiten.

Wat een miserie allemaal.

En wat een oeverloos gezever hieronder.

En dat kerstgedoe, zodra je buiten komt. Volwassen mensen die kerstmutsen dragen.

Ik heb nood aan iemand die me zacht in het oor fluistert:

Komm
an meine Brust,
wein dich aus,
und wann du
fertig bist,
tauschen wir
die Plätze.

(Goethe, denk ik maar ik ben het niet zeker)

Maar nee, het zou niet helpen. Ik zou niet willen luisteren en ik kan me niet laten gaan in gezelschap.

(Of het ermee te maken heeft, weet ik niet, maar ik ben bezig in De Welwillenden van Jonathan Littell. Ja, ook dat nog. Alleen 's nachts dan, in alle stilte, alsof ik bang ben dat men mij zou betrappen. Weerzinwekkend boek. Het appelleert aan de verderfelijke menselijke aard die ook het ramptoerisme heeft voortgebracht.)

29 (Averechts)

2008-12-12T01:49:00.010+01:00

26 (Voedselhulp)

2008-12-09T00:49:00.006+01:00

Mijn dikke Van Dale wordt oud; hij zegt nog steeds dat debacle als debâcle moet worden gespeld (en niet débacle, zoals ik dacht). Gelukkig is er www.woordenlijst.org en www.vandale.nl. Ik ben verontwaardigd door de voorgeschreven uitspraak: deebaakel. De Hollanders hebben weer gewonnen. Wat zeggen ze tegen sinaasappelsap? Zjudderans.

Welk debacle had ik eigenlijk in gedachten?

Een nieuwe dikke Van Dale kost hoeveel? Tweehonderd euro? Mensen die niet trouwen en dan maar bloggen zouden een eigen variant op de huwelijkslijst moeten krijgen, vindt u ook niet?

1 dikke Van Dale
1 digitale radio, zodat ik eindelijk naar Radio 1 kan luisteren in mijn keuken
1 discrete kuisvrouw 1 maal per week gedurende 1 jaar
1 maaltijd in De Lieve 1 maal per week gedurende 1 jaar
560 Scarlatti-sonates met Scott Ross
25 kilo clementines, te spreiden over 2 winters
25 kilo tomaten, te spreiden over 1 jaar
25 liter Spa plat
15 liter Coca-Cola (in blikjes van 33 cl)
10 kilo rolmops
10 kilo Felix-katteneten
10 binnenbanden voor mijn Trek
10 sloffen Marlboro
10 bakken Orval
5 maxipacks Sun-tabletten voor de vaatwas (de beste; die van het Delhaize-merk voldoen écht niet. Ik was mijn bestek weer manueel af, een verschrikking.)

Geef toe, ik ben nog zeer bescheiden. Geen zilveren bestek, geen kristallen kandelaars, geen decanteerkaraffen, ijsblokjesemmers, fonduestellen of zakouskischaaltjes.

Of ze gaan nog verwachten dat ik etentjes ga geven.

25 (Good impressions)

2008-12-08T02:19:00.010+01:00

Fuck facebook. Er gebeuren daar rare dingen. Ik kreeg bepaalde meldingen die me - toegegeven - nieuwsgierig maakten (schone meiskes, ge weet wel), waarop ik in ene keer allerlei al dan niet gênante vragen over mijn vrienden moest beantwoorden. Tegen dat ik door had dat die vrienden die antwoorden misschien wel konden zien, was ik dertig vragen ver. Te laat, dat hebt ge goed gezien. Wat een gedoe, jongens toch. Rap een gedicht om het goed te maken:

Ik was een van diegenen
die - op een nacht in mei
1814 -
het Panthéon bestormden
en Voltaires gebeente
op de vuilstort bij de
Barrière de la Gare smeten.
Ik deed het niet voor de kerk
of voor Frankrijk
maar alleen omdat
ik het zo verdomd
grappig vond.

(Nils Ferlin)

24 (Dode vogel)

2008-12-08T00:05:00.010+01:00

Entschuldigung. Ik had mijn slaapgebrek en mijn ochtendhumeur niet op u mogen uitwerken en ik had al helemaal niet mogen vloeken. Ik heb mijn mond gespoeld met zeep (en tegelijk ook mijn haar gewassen; ik stond daar toch, in de badkamer).

Bovendien moet iets worden rechtgezet: het gedicht van Fleur Adcock waaruit ik citeerde werd uit zijn oorspronkelijke context gerukt opdat het zou passen in mijn kraam. Dat is een vergrijp waarop lange straffen staan in de desbetreffende wereld.

Want, ziet u, de titel van dat gedicht is eigenlijk "Advice to a discarded lover". Het blijft niettemin een geweldig gedicht, helemaal in de stijl waarin ik poëzie wil lezen (en waarin ik poëzie zou schrijven als ik dat zou kunnen). Ik geef u hier de volledige tekst mee. Probeer u eerst voor te stellen dat u in de steek bent gelaten door uw lief en dat u het daarmee moeilijk hebt (en als u werkelijk net in de steek bent gelaten door uw lief, stop dan hier met lezen):

Advice to a discarded lover

Think, now: if you have found a dead bird,
Not only dead, not only fallen,
But full of maggots: what do you feel -
More pity or more revulsion?

Pity is for the moment of death,
And the moments after. It changes
When decay comes, with the creeping stench
And the wriggling, munching scavengers.

Returning later, though, you will see
A shape of clean bone, a few feathers,
An inoffensive symbol of what
Once lived. Nothing to make you shudder.

It is clear then. But perhaps you find
The analogy I have chosen
For our dead affair rather gruesome -
Too unpleasant a comparison.

It is not accidental. In you
I see maggots close to the surface.
You are eaten up by self-pity,
Crawling with unlovable pathos.

If I were to touch you I should feel
Against my fingers fat, moist worm-skin.
Do not ask me for charity now:
Go away until your bones are clean.

Fantastisch toch? "Perhaps you find the analogy I have chosen for our dead affair rather gruesome - too unpleasant a comparison". Het zal wel!

Ik lach hard en vergeet voor het gemak die keer dat het mezelf overkwam.

23 (*&"$%#)

2008-12-07T10:49:00.008+01:00

God mijn leven. Zondag tien uur en ik ben al op. De zonne stekt buiten en ik ben niet in de stemming. Slecht gezind, niet te doen. En compassie met mijn eigen, dat ook nog.

(...)
It is not accidental. In you
I see maggots close to the surface.
You are eaten up by self-pity,
crawling with unlovable pathos.

If I were to touch you I should feel
Against my fingers fat, moist worm-skin.
Do not ask me for charity now:
Go away until your bones are clean.
(Fleur Adcock)

Ha. Dat doet deugd.

Bovendien heb ik, dankzij een technisch hulpmiddel onderaan deze pagina, ontdekt dat u, beste lezer, niet met drievier bent maar met een pak meer. En zeggen dat ik de tellers op 000020 had laten starten om mij niet volledig belachelijk te maken bij diegenen die ze uit zichzelf zouden ontdekken. Het is ook nooit goed, ik weet het. Maar is het zo vreemd dat ik om tien uur 's morgens op een zondag eerder van plankenkoorts dan van vreugdesprongen last heb? Geen Bach die daar iets kan aan doen.

Wat bent u al die tijd overweldigend stil geweest. Ik had u werkelijk niet opgemerkt. Houden zo. Laat mij gerust!

22 bis (Momus)

2008-12-05T20:17:00.005+01:00

Dat internet is nog fantastischer dan ik dacht. Ik had gisteren gewoon "remember there is always alcohol" moeten googelen, dan had ik toen al geweten dat het hieronder over Momus ging, uit "Morality is Vanity". Ik voel mij op slag 15 jaar jonger.

And if you get no joy from music hall
Remember there is always alcohol
And if you get no joy from gin
Here is the abyss: jump in!

22 (De grond onder mijn voeten)

2008-12-05T00:42:00.009+01:00

Het is allemaal zo erg niet. Uw dienaar is nog springlevend (pun not intended). Het heeft nochtans niet veel gescheeld. Ik heb ondertussen al véél betere blogs zitten lezen en mij desgevallend afgevraagd of ik er niet beter weer mee ophoud.

Nee, ik zeg u niet welke, dat ziet ge van hier.

In zulke gevallen van wijkend zelfvertrouwen geldt die regel uit dat lied van die groep die mijn eerste lief mij leerde kennen maar die ik niet meer kan thuisbrengen: "remember there is always alcohol". Als ik het goed heb, zong diezelfde groep ook: "open your mind and your ass will follow". U mag mij altijd helpen via het reactieformulier. We luisterden toen ook naar Roxy Music en we reden met de Opel Rekord van haar moeder nadat we op de slaapkamer Tequila boemboem hadden uitgeoefend. Vertel het niet voort.

Alcohol, melancholie en water in mijn ogen.

Vreemd dat ik hier tot vervelens toe over klassieke muziek zit te palaveren terwijl de Goldbergvariaties onvermeld zijn gebleven. Bij deze. Met Gould natuurlijk, de opname van '81. Lente tot in het putje van de winter. Xtc natuur. Met eeuwige dank aan Mia. Ik weet nog precies wanneer ik ze voor het eerst hoorde, op dat appartement met die grote beer aan de muur, rond elf uur 's morgens. Het was er direct kloef op.

Ik hoor u zuchten tot hier. U, mijn drievier lezers. Toch niet wéér over muziek?

21 (Ratio - vervolg op hoofdstuk 9)

2008-12-04T02:35:00.025+01:00

Lodewijk Rusticus ligt op zijn rug in bed, klaarwakker. De klok van de Zusters van Liefde wat verderop heeft zopas twee keer geslagen. Louis, want zo wordt hij al zijn hele leven genoemd, denkt aan zijn vrouw. Simone, of Sientje, is vandaag precies acht jaar dood. Hij kan zich niets meer herinneren van de begrafenis en dat stoort hem. Wel kan hij zich nog de maaltijd nadien voor de geest halen. Sandwichen in zaal Sanderus. Er waren er te weinig want ze waren de twee kleinkinderen vergeten mee te tellen.

Hij steekt het licht aan en kijkt naar de foto van Sientje op het nachtkastje aan de andere kant van het bed. "Sloeber", zegt hij zacht. Hij gaat rechtop zitten, streelt de kat die vroeger niet mee in bed mocht en neemt een besluit.

Wat later zit hij aangekleed aan de keukentafel. Hij heeft koffie gezet en luistert afwezig naar iets van Mozart op de radio. Nog spijtig dat het Argerich niet is, denkt hij. De kat, die vroeger ook niet op tafel mocht, komt tegen zijn kin schuren. "Wacht, ik zal u een schel hesp geven", zegt hij. Hij staat op, opent de ijskast en neemt er het pak hesp uit. Hij denkt even na en legt dan het volledige pak op de grond. "Dan kunt ge een tijdje voort."

Hij trekt zijn schoenen en zijn lange jas aan en zet de achterdeur op een kier. Vervolgens gaat hij naar de voorplaats, zet zijn hoed op en opent de voordeur. Het is fris buiten. Een graad of vijf, schat hij. In de verte hoort hij een auto optrekken. Hij loopt de straat uit, in één huis brandt nog licht, en slaat linksaf.

Nu en dan komt hij een fietser tegen, allemaal jonge mensen. Die zijn uitgeweest, denkt hij, die gaan goed kunnen slapen. Dat brengt hem op een idee en hij slaat rechtsaf, richting Sint-Jacobs. In café Afsnis brandt nog licht, dat had hij wel verwacht. Nadat hij zich ervan vergewist heeft dat er niet te veel volk meer zit, gaat hij het café binnen en bestelt een Tripel van Westmalle. Hij gaat zitten aan het tafeltje bij het raam en houdt zijn hoed op.

Van onder zijn hoed bekijkt hij de andere gasten, een tiental. Niemand van zijn leeftijd, natuurlijk niet. Aan de toog voeren drie beschonken mannen en een vrouw een luidruchtig gesprek maar hij verstaat niet wat ze zeggen. Aan een tafeltje spelen twee rokende mannen schaak. Hij is gerustgesteld. Hij valt niet op en de kans dat hij wordt aangesproken, is klein.

Als zijn glas leeg is, verlaat hij het café en stapt de Ottogracht op. Morgen oud papier, denkt hij als hij de kartonnen dozen voor de huizen ziet staan. Hij slaat de Sleepstraat in en gaat op het einde, bij de kerk, even op een bank zitten om uit te rusten. Misschien had ik beter toch geen bier gedronken, denkt hij, het is nog ver.

Een klein uur later staat hij aan de rotonde aan de Vliegtuiglaan, waar hij vaststelt dat er geen voetpaden zijn. Hij gaat moeizaam over het gras verder richting Weba en neemt daar de weg rechts van de tunnel. Hij had er niet bij stilgestaan dat er 's nachts geen vrachtwagens rijden. Hij stelt zich op boven het gat van de tunnel. Heb ik de koffiezetmachine wel afgezet, vraagt hij zich nog af voor hij een witte bestelwagen tegemoetspringt.

20 (Nachtmusik)

2008-12-01T01:31:00.016+01:00

Debussy zijn Nocturnes op de achtergrond. Nu ja, op de voorgrond eigenlijk. Van dat delicaat tingel-tangel, niet meer dan wat willekeurige nootjes in de lucht, en dan komt plots iets onheilspellends opzetten. Je weet niet precies wat maar je wordt toch bang (een donderwolk, een leger met slechte bedoelingen, moeder met meewarige blik?). Je vraagt je af of je het op een lopen moet zetten maar dat zou geen gezicht zijn, met die oude trainingsbroek aan. Blijf zitten, het komt wel goed. Ludo de Kat voelt in elk geval geen onheil aankomen, dat is duidelijk. Zie hem daar liggen op zijn rug met zijn twee voorpoten in de lucht, als ware hij een dood konijn.

Ik geloof dat Herman De Coninck gezegd heeft: dood, twee o's tussen twee d's. Meer niet. Of zoiets.

Ik beslis om de reacties op deze blog toch te activeren. Je weet nooit dat iemand me weet te zeggen wat Herman De Coninck precies schreef. Ik vind het zelf niet terug.

Na de Nocturnes van Debussy de Sacre du Printemps van Stravinsky. We slikken moeilijk. Als een schilderij van Picasso, die ook hier en daar een dissonant kruisje zette, niet zomaar maar waarom dan? Moesten het geen vragen zijn, het was zo interessant niet.

Het onschatbare voordeel (en nadeel) van klassieke muziek: de uitvoering. Te gek voor woorden maar ongelofelijk waar: Stravinsky was niet de beste uitvoerder van zijn eigen muziek (luister naar de Danse Sacrale van de Sacre du Printemps en vergelijk met Pierre Boulez!). Of nog, Pollini speelt Beethoven: head & bang maar waar is de diepgang? Gilels speelt Scarlatti en je gaat denken dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Neenee, donder en bliksem, vuur en vlam, verdorie! Luister naar Scott Ross of Argerich!

Ik wind me op. Zo gaat veel muziek verloren voor de luisteraar die toevallig de verkeerde uitvoerder in handen heeft. Anderzijds: de gustibus et coloribus non disputandem est, ik weet het wel. Ik heb vaak goesting om dat te bestrijden, dat weet ik ook. Ik kan geen noot spelen maar ik kan goed luisteren, vertrouw me.

19 (Wildlife in Saint-Rémy)

2008-11-30T12:26:00.006+01:00

Ik ontdekte vannacht een reusachtige krokodil in het kwadrant rechts vanboven. En nu krijg ik ze niet meer weg natuurlijk.

18 (De ochtendstond enz.)

2008-11-28T12:42:00.014+01:00

Vrijdagvoormiddag in Gent, dat is iets waar ge voor opstaat. Ge perst twee citroenen en ge zet straffe koffie om zeker te zijn dat ge niet weer in slaap valt. Ge pakt de fiets en parkeert hem op de Vrijdagsmarkt, voor het ABVV om precies te zijn. Ge loopt naar het viskraam om vis te kopen en naar de Italiaan om pasta en parmezaan. Onderweg zijt ge gepasseerd aan kramen vol kleren die geen mens zou mogen dragen en aan een verkoper van "madam, ge gaat niet geloven wat ge nu gaat zien"-braadpannen. Ge loopt verder naar de groentenboer die met galmende stem oude vrouwkes het hof maakt. Verse citroenen, clementinen, bananen, champignons en paprika's, uw rugzak zit al bijna vol. Ge loopt nog wat verder, de hoek om, naar de rommelmarkt, waar ge al drie jaar niets gekocht hebt maar die u toch blijft aantrekken. Om dan tegen 11 uur te eindigen in de Afsnis voor een koffie aan de toog tussen volk dat al aan zijn derde pint zit. Ge denkt dat het leven toch schoon kan zijn. Ge voelt u goed in uw vel en ge zoudt er zowaar van beginnen lachen, daar in uw eentje.

Maar dan wordt ge aangesproken door een schoon meiske dat ge nog kent van vroeger en in ene keer beseft ge dat ge daar ongeschoren en in uw vuile kleren zit. En wordt ge geconfronteerd met uw onvermogen om zo vroeg op de dag een normale conversatie te voeren, hoe graag ge dat ook zou willen (en voorzover ge dat later op de dag wél zou kunnen). Ge perst er een vraag of vier uit die ge een moment later al te stom voor woorden vindt. Ge weet niet meer waar kijken en begint dan maar over de droge worsten die ze een tafel verder aan het opeten zijn. Ge lebbert nog wat aan uw tas koffie die eigenlijk al leeg is en steekt een sigaret op die ge eigenlijk niet wilt.

Wat later zit ge weer op de fiets en komt met elke kassei een kant-en-klaar gespreksonderwerp naar boven. Als ge thuiskomt, realiseert ge u dat ge de ajuinen vergeten zijt.

17 bis (Scarlatti en Martha)

2008-11-27T17:58:00.012+01:00

Ik had het hieronder over Scarlatti's 141e sonate. Voor de geïnteresseerden onder u ben ik even op youtube gaan zoeken. Ik heb geen beelden gevonden van Scott Ross die de 141 speelt op klavecimbel, maar het alternatief mag er ook zijn: niemand minder dan Martha Argerich (aka Sientje uit hfdst 7) op piano. Haar uitvoering ligt wonderbaarlijk dicht bij de interpretatie van Ross (al ligt haar tempo een stuk hoger), dat valt dus ook mee. Alleen het geluid kon beter - luid zetten dus.

Klik hier.

17 (Muziek, muzak en Vanessa)

2008-11-26T01:18:00.023+01:00

Nog een geluk dat ik zoveel herlees, anders had ik de tegenstrijdigheid in de oorspronkelijke eerste regels van vorig bericht niet opgemerkt. Ik, die anders altijd zo consequent ben. Tss.

Er is een nieuwe madam bij de bakker. In tegenstelling tot Vanessa, die me altijd lachend begroette met "Een klein bruin blokske?", zegt zij: "Zeg het maar ze." Allicht dat ik het ga zeggen. Ik ben er verder nog niet helemaal uit waarom dat mij zo op de heupen werkt. Misschien omdat ze me zo het gevoel geeft dat ik stoor.

(Zoals u merkt, ben ik niet alleen uiterst consequent maar ook bijzonder gevoelig voor details in de intermenselijke communicatie. Ondermeer daarom ben ik in het verleden al meermaals gestopt met communiceren. Om daar achteraf altijd spijt van te krijgen, correct. Maar dan was het te laat of durfde ik zelf niet meer terug, overtuigd van mijn eigen onnozelaarschap.)

Iets anders, gelukkig.

Beethoven is hier al uitentreuren aan bod gekomen. Maar kent u de klavecimbel-sonates van Scarlatti (de zoon, niet de vader)? Klavecimbel, ik weet het, dat ligt niet voor de hand om naar te luisteren. (Het is een beetje als met Duits, vermoed ik; wie er weinig van kent, moet er niets van weten.) Nu wil ik zeker niet pretenderen dat ik veel van klavecimbel ken; eigenlijk ken ik alleen één cd met twintig Scarlatti-sonates erop, maar die ken ik dan wel zeer goed.

Ze worden gespeeld door Scott Ross, een roste Canadees met baard (Jeremy Clarkson van Top Gear: "Why do people with ginger hair always grow more of it on their faces?"). Die Ross heeft net voor zijn vroegtijdige dood àlle sonates van Scarlatti opgenomen. Een gulle lezer dezes mag ze me altijd cadeau doen (560 in totaal, verschenen bij Erato, 2292-45309-2, 34 cd's). Eeuwige dankbaarheid zal zijn/haar deel zijn, en een koffie of twee in de Afsnis of het Damberd (niet in de Mokabon, daar mag je niet meer roken).

Veel woorden om simpelweg te zeggen dat ik ze fantastisch vind, die Scarlatti-sonates. De 141e, bijvoorbeeld, is absoluut met geen woorden te beschrijven. Zo mooi en overweldigend dat al het haar op uw armen recht gaat staan, dat ge kriebels in uw buik krijgt, dat ge denkt dat ge zot gaat worden. Wie daarvan een literair of poëtisch equivalent kan schrijven, die krijgt direct mijn Nobelprijs (een bank vooruit, een kus op de wangen en eeuwige liefde).

Dimmen, W, dimmen! Rookt nog een sigaret en kalmeert wat.

(...)

Nu we het toch over muziek hebben (nog een geluk dat ik hier niet tegengesproken word): het is een vreemde vaststelling hoe mijn goesting dienaangaande steeds beperkter geworden is. Vijftien jaar geleden leerde ik de "klassieke muziek" kennen (met grote dank aan mijn eerste echte lief en haar moeder). Tot dan had ik mij onledig gehouden met Metallica en Nirvana (hoe goed ook, hier geen vergelijkingspunt). Het begon met Satie, ik weet het nog goed, dat was het eerste wat ik goed vond. Al rap was ik naar Chopin aan het luisteren, maar ook naar de symfonieën van Beethoven en naar Mozarts Requiem. En Brahms' Ein Deutsches Requiem. En de Stabat Mater van Pergolesi. En Schuberts liederen. Ik kocht de Oxford Guide To Classical Music, ging er weken aan een stuk mee slapen en leerde zo de Préludes van Debussy kennen. En zijn Etudes. En zijn Children's Corner. En zijn Prélude à l'après-midi d'un Faune. En Stravinsky's Le Sacre du Printemps. En Mahlers liederen. En, zoals gezegd, de sonates van Beethoven. En en en (ge moogt geen zinnen beginnen met "en"). Maar na verloop van tijd (eigenlijk in essentie: hoe beter ik de sonates van Beethoven leerde kennen) viel hoe langer, hoe meer opnieuw weg. Van Mozart bleef enkel de sonate KV 331 over (met de bekende Alla Turca, in de Philips-uitvoering van Mitsuko Uchida, zo zuiver dat het gelijk de eerste keer is dat ge het hoort), van Brahms niets, van Schubert niets, van Beethovens symfonisch werk ook niets en van Chopin al helemaal niets. Ik kon (kan) me zelfs niet meer voorstellen hoe ik ooit kippenvel kreeg bij Chopin of Satie. En de Stabat Mater zou ik alleen nog opleggen om indruk te maken (dat werkt altijd).

Om terug te grijpen naar mijn derde paragraaf: het laatste anderhalf jaar was er één zonder communicatie met de buitenwereld (behalve de communicatie waarvoor ik jobgewijs werd betaald) maar was er wel één met Beethovens sonates. Enkel die. Altijd opnieuw die sonates in de uitvoering van Kempff. En nu het wat beter gaat (cf. deze blog), komen ook Debussy, Stravinsky, Scarlatti en Mahler terug. Maar Chopin, Schubert, Satie en Mozart (met uitzondering van KV 331), neen, die komen niet meer terug. Nooit meer, denk ik. Tenzij op die occasionele zondagochtend in de lente met zonlicht dat schuin op de houten vloer valt en een stemming die door verliefdheid of liefdesverdriet zodanig is aangetast dat emotie de overhand neemt.

Jawadde. Als u nu nog niet bent gaan lopen, weet ik het ook niet meer.

16 (Raar)

2008-11-24T01:57:00.010+01:00

Een stemming is in het geval van uw dienaar iets wat met de wind meewaait. Als het in ene keer niet meer gaat, dan gaat het niet, punt. Als ik dan toch probeer (u niet laten gaan, W!), komt er rommel van. Rommel en sentimentaliteiten. Dat weet ik nochtans al lang. De beste stemming, met het oog op dit gedoe hier, is er één die net over de rand reikt. Die hoog vliegt maar tegelijk al de kriebel in de buik heeft van het vallen.

Rekening houdende met de zwaartekracht van de aarde en de wrijvingskracht van de atmosfeer kan een mens niet sneller vallen dan pakweg 216 km/uur. Hij moet natuurlijk van hoog genoeg vallen.

E, alias A (die mij ooit zover heeft gekregen om bij 36 °C de Via delle Quattro Fontane in Rome in T-shirt (!) te belopen), suggereerde om een extra regel toe te voegen aan het Gentse gedicht van hfdst 15. Ik doe het zonder de censuurcommissie te raadplegen (die heeft al twee Orvals op en heeft bijgevolg alle autoriteit verloren).

We leggen het optreden op van Miles Davis waar hij een blauwe plastron met witte stippen droeg ("How about the young Tony Williams?"). We begrijpen zeer goed waarom hij zo vaak met de rug naar het publiek speelde. Ik heb toch ook de mogelijkheid uitgeschakeld om te reageren op deze berichten? Not in my face.

Van het één komt het ander. Stella by Starlight (die moet toch zweten met zijn plastron?) en een verse Orval. Mijn rechtervoet beweegt autonoom maar helaas niet als een metronoom (aan mij is geen muzikant verloren gegaan). Nu gaat het snel. All Blues is nog niet uitgespeeld of we leggen A Love Supreme van John Coltrane op. En we vragen ons af of we, voor het eerst sinds lang, klaar zijn voor Transition van Coltrane. Als een muis met de kat van huis (ik heb u verwittigd - rommel en sentimentaliteiten) rennen we van links naar rechts. De ene gedachte is nog niet neergeschreven of ze moet al worden geschrapt. Beschränkung! We denken aan dat gedicht van Eva Gerlach en vragen ons af waarom zulke regels te schoon om waar te zijn, zijn.

hoe alles waarvan ik hou dan ineens naar elkaar
opengaat glansvlak zee tangens van driehoeken in je
wenkbrauwenhaar,

raar.

15 (Vanitas is een magazijn met afdankertjes)

2008-11-23T15:53:00.012+01:00

Ontkennen heeft geen zin: ik zou graag hebben dat veel mensen mijn blog lezen. Dat betekent echter niet dat ik jan, piet, god en klein pierke actief ga wijzen op het bestaan ervan. Neen, die behandeling heb ik, nu ja, "voorbehouden" voor u, mijn dierbare vrienden. Dat is een kwestie van waardigheid, maar in mijn geval zeker ook van zelfvertrouwen.

Het verwondert dan ook niet dat ik direct na de bekendmaking van "De zonne stekt" het huis ben uitgevlucht, weg van die computer. Bang om ontmaskerd te worden als verwaande egotripper.

De angst zat er zo diep in dat ik uren in de regen heb gelopen. Een wandeling als een Gents gedicht:

Geldmunt
Gravensteen
Korenmarkt

Kouter
Brabantdam
Zuid

Sint-Anna
Keizer Karel
Sint-Jacobs

Ottogracht
Achterleie
Nieuwland

Dok-Noord
Neuseplein
Blaisantvest

Kolveniersgang
Nog altijd bang.

Kenners merken mijn bijna morbide voorkeur op voor van auto's vergeven straten en drukke kruispunten. Als voetganger in een stad ervaar je nergens een grotere anonimiteit en dat kwam me goed uit. Autovrije zones zijn alleen te verkiezen als je in vorm bent en andere voetgangers recht in de ogen durft te kijken. Of als je zo zat bent dat je niet meer rechtdoor kan lopen.

(geschrapt)

(geschrapt)

(geschrapt)

Terwijl ik dit schrijf, sneeuwt het van rechts naar links. Geen weer om een Trek-fiets door te jagen. En het schrijven hier loopt ook voor geen meter (gemeenplaatsen, adjectieven, ik, ik, ikkentik). De onzichtbare dwang van een blog, waar u het slachtoffer van wordt. Ik rook nog een sigaret en overweeg zelfcensuur.

14 (Op verzoek)

2008-11-23T00:50:00.005+01:00

ik kreeg
gisteren
mijn pilchards
niet open,
de fuckers

13 (Rollercoaster)

2008-11-21T13:14:00.015+01:00

Woord van de dag: a.m.b.e.t.a.n.t.

Poëzie mag dan al eens helpen. Niet alle poëzie, god behoede me. We zijn vandaag (gisteren en morgen ook niet, eigenlijk) niet gebaat bij moeilijk behapbare regels vol woorden met hoofdletters die hun ware betekenis pas openbaren na een grondige studie van de hele kunstgeschiedenis. (U mag nu ademen). Neen, dan liever "notities die de vluchtigheid van het dagelijkse leven willen betrappen" (Bernlef over William Carlos Williams):

This is just to say

I have eaten
the plums
that were
in the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold

Kijk, we voelen ons al vijf percent beter. We halen er ook "Moeder" van Achterberg bij:

Moeder

Ik zat met moeder aan de haard, zij breide
en ik deed niets dan cigaretten roken.
Ze zei: jongen, je moet niet zoveel roken;
je moet er vanaf morgen mee uitscheiden.

Ik ben het haardvuur nog wat op gaan stoken;
horende hoe het zachtjes in mij schreide,
omdat het niet kon worden uitgesproken,
wat zich vlakbij voor eeuwig wou bevrijden.

En we barsten uit in een desondanks geweldig bevrijdende huilbui. Nog eens vijf percent.

Ah. Daar komt Ludo de Kat binnengestormd. Nat van de regen en opgewonden omdat hij weet dat hij eten zal krijgen. Tien percent!

We zijn nu wel klaar voor een streepje muziek. Raymond van het Groenewoud:

Vrouwen, het is me toch wat.
Van boven de hersens, van onder het gat.

En we weten al niet meer wat ons bezielde toen we de eerste regel van dit bericht schreven. Hophop!

12 (Gesprek met ingebeelde warme bakker)

2008-11-21T03:18:00.010+01:00

- Dag.
- Ha. Dag.
- Alles goed met u?
- Ik mag niet klagen. Ben pas wakker. Met u?
- Ca va.
- Zijt gij ook al wakker of kunt ge weer niet slapen?
- Ik al wakker? Ge zijt gij niet goed zeker? Kan niet slapen.
- Hebt ge al geprobeerd?
- Ja. Ik heb een uur in mijn bed gelegen. Drieduizendzeshonderd schaapkes.
- Maar ge moet morgen niet vroeg op, hoop ik.
- Nee. Of toch wel, om tien uur. Waart ge al met iets bezig?
- Nee. Of ja, 't is te zeggen. Koffie zetten en zo.
- Ah.
- Tja. Waarvoor belt ge eigenlijk?
- Niets speciaals. Ik dacht aan u.
- Ge dacht aan mij... Ge zoudt beter wat meer aan uw eigen denken.
- Hoe bedoelt ge?
- Ge zit daar weer uw kas op te vreten zeker?
- Ja, zeg. Nog iets?
- Zijt ge niet op café geweest vanavond?
- Nee, merci. Al die lachende mensen.
- Lap. Ik wist het. Het draait weer vierkant.
- Ja.
- Ik had nochtans de indruk dat het beter ging. Uw blog en zo.
- Ja, het ging ook beter. Gewoon, een slechte dag, denk ik.
- Drinkt een glas bier.
- Ik ben bezig. Duvel.
- Ah.
- (...)
- Ik ga u dan moeten laten. Ik moet eraan beginnen.
- Ja. Merci voor de babbel.
- 't Is niets. Slaapwel.
- Gij ook. Of nee, natuurlijk niet.
- Nee. Tot de volgende.
- Ja. Dag.
- Dag.

11 (Für Elise)

2008-11-20T02:28:00.011+01:00

Bestaat er trouwens geen mooier Nederlands woord voor "blog"? In mijn geval zou ik zeggen, "zeikpagina", maar dat geldt dan weer helemààl niet voor bijvoorbeeld http://elise72.wordpress.com, waarmee u hard zal moeten lachen. U zal bij de naam "Onno" nooit meer denken aan dat erudiete maar enigszins hautaine hoofdpersonage uit Mulisch' "De Ontdekking van de Hemel", ik beloof het u.

10 (Interludium - Verrassing!)

2008-11-19T14:18:00.011+01:00

(Een huis in de Zwartemoer in Sleidinge. Een zaterdag in oktober, half zeven 's avonds. Tante Anne en Nonkel Mark en hun drie kinderen Lies, Tom en Brecht, zitten samen rond de keukentafel. Het eten is klaar. Buiten op de vensterbank slaat een kat alles gade. In de vijver zwemmen enkele schaarse vissen. Rijpe appels liggen op het gazon.)

Mark: Wij zijn ook een keer bij W langsgegaan vanmiddag.
Anne: Ah. Is 't waar?
Brecht (gniffelt): Ja.
Anne: En, hoe was het daar?
Tom (gniffelt ook): Goed. Schone straat.
Anne: Hoe bedoelt ge? Allez, zijt ne keer serieus!
Brecht (kijkt naar Mark, die het ook niet meer houdt): We mochten niet binnen! (Lacht nu luidop. Een stuk bloemkool met witte saus valt op zijn schoot). We zijn op het voetpad blijven staan. Toch zeker tien minuten, denk ik.
Anne: Brecht, uw broek! Op het voetpad? Is 't echt?
Tom (ook hard lachend): Ja. De volgende keer ging hij kuisen, zodat hij ons kon binnenlaten. Maar we mochten niets zeggen.
Anne: O! Hij verschoot zeker?
Mark: Wel, misschien dat hij iemand anders verwachtte. Zeker ons niet. Eerst gebaarde hij van niets...
Tom: Ja, maar dan begon dat toch moeilijk te worden en zei hij dat van dat kuisen.
Anne: Wat zou zijn moeder daar van peinzen?
Brecht: We mochten er niets van zeggen!
Anne: Neenee, ik weet het wel. Hier Brecht, een schoteldoek.
Lies: Dat zal hij niet graag gehad hebben. Hebt ge niet binnen kunnen kijken?
Tom: Alleen zijn voorplaats. Twee velo's, een lattenbodem, een wasmachine en veel oud papier!
Brecht: En zijn broek stond open!
Mark: Dat is niet waar, Brecht. Zijn broek stond niet open.

Een week later stond moeder, lieve moeder, voor mijn deur met emmers en kuisgerief.

9 (Ohne Beschränkung kein Meister)

2008-11-19T00:16:00.028+01:00

Ik sta u al heel de tijd te woord van in de living op de eerste verdieping. Het computerscherm waarachter ik zit staat op een oude zwarte Mewaf-bureau. Ik ben omringd door boeken, volle asbakken, lege blikjes, een printer en een uit zijn voegen barstende graslelie.

U weet al dat Ludo de Kat naast mij ligt, in die kartonnen doos op die mouton retourné. Rechts naast me, is dat. In tegenstelling tot ondergetekende kan hij wél slapen op Beethoven (al zie ik hem nog net één oog opentrekken als ik opsta om een andere sonate op te leggen). Nog meer naar rechts, voorbij de trap, staat een oude en voor mijn lange lijf bijzonder oncomfortabele zetel van waaruit ik televisie kijk. Naast die televisie de muziekinstallatie.

Links van me is een raam dat uitgeeft op de smalle straat, waar op dit moment juist een brommerke passeert (Pizza Roma, vermoed ik). Mijn overburen zijn niet meer dan zes meter van mij verwijderd. Daarom stel ik de jaloezieën zo in dat ik enkel de lucht kan zien en zij niets.

Op de vloer ligt donker hout en de muren zijn wit. Niet wit van de verf maar wit zonder verf.

Vroeger schreef ik brieven zonder ontvanger over hoe ik gehurkt en in kamerjas in de gang zat te wachten tot de krant om precies kwart over zes door het gat in de deur werd gestopt. En hoe de kou van de tegelvloer tegen mijn ballen sloeg. Of ik verzon verhaaltjes over oude, eenzame mannen:

"Of ik in iets geloof? Ik ben praktizerend katholiek geweest maar toen viel er een boom op mijn vrouw. De enige boom in de omtrek. Een eik. Dan heb ik gezegd: God, den boom in. Ik doe het zelf wel. (...)
Maar we hadden het over eten. Het liefste van al at ik alles wat mijn vrouw klaarmaakte. Voor ze geveld werd door die boom, dus. Sindsdien eet ik brood, vooral veel brood. Dat ik bij de bakker haal. Zo zie ik ook nog eens een mens om goeiemorgen tegen te zeggen. Hoe een lachende bakkerin uw dag kan maken. Vaak sta ik daar om kwart over zeven al te wachten tot de deur opengaat. In een blauwe broek met een grijs versleten hemd en een bruine débardeur. Ik weet dat het geen gezicht is, maar eerlijk, het kan mij niet meer schelen. Meestal sta ik er zelfs op mijn sloffen, want mij stuipen om mijn schoenen te strikken, doet zeer. Zeker 's ochtends. Terwijl ik eet leg ik wel eens een partita van Bach op. Dat hoorde mijn vrouw ook zo graag. Vooral de eerste partita, zoals Martha Argerich ze speelde. Kent ge die foto van de jonge Argerich? Een schoonheid, nietwaar? Wel, zo zag zij er ook uit. Lang zwart haar, slanke armen en vuur in haar ogen. Ochot. Mijn gemoed schiet vol. (...)
Ze heette Simone, had ik dat al gezegd? Ik noemde haar altijd Sientje. Dat is ook het laatste wat ze gehoord heeft. Ik weet het nog, mijn stem sloeg over. Ik heb nog geprobeerd om die boom weg te rollen maar het ging niet. Ik was ook niet meer van de jongste. De dokters hebben me achteraf verzekerd dat het toch niets meer uitgehaald zou hebben. Ze moet op slag dood geweest zijn. Op slag, zeg wel. Alleen al de gedachte aan die laatste seconden, ge kunt u dat niet voorstellen. Ik zag die boom vallen. Ik heb nog geroepen. Sientje! Ik zag haar kijken, recht in mijn ogen. Ze fronste haar wenkbrauwen: "Wat staat gij daar nu te roepen?" Haar haar was kletsnat van de regen. En boem! Ze knakte gelijk een rietje. Het is niet te geloven hoe elastisch een mens is, uiteindelijk. Gelijk een opgespannen rekker die het begeeft. En stil dat het in ene keer was, ongelofelijk. Alsof al het geluid van de regen en de storm in ene keer wegviel. Ik weet nog hoe ik dacht, ze heeft het allemaal meegenomen, het geluid. Alles is gepasseerd. Gelijk het donker werd maar het was nog klaar, verstaat ge wat ik wil zeggen? (...)"

Dat was vroeger. Nu heb ik een blog.

Ik ga de planten benevelen. De bloemen bespatten. Oef. Toch één alliteratie.

8 (Twee Duitsers)

2008-11-18T03:52:00.013+01:00

Wat nu volgt, is het resultaat van slapeloosheid. Het is maar dat u het weet. Rilke schreef niet voor niets in zijn beroemde Herbsttag-gedicht: "(...) Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben, / wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben (...)".

Of moet ik het op een zuipen zetten toch?

Lang geleden kreeg ik een boek waarin de gulle schenker bij wijze van opdracht Bertolt Brechts "Vergnügungen" had genoteerd.

(Der erste Blick aus dem Fenster am Morgen
Das wiedergefundene alte Buch
Begeisterte Gesichter
Schnee, der Wechsel der Jahreszeiten
Die Zeitung
Der Hund
Die Dialektik
Duschen, schwimmen
Alte Musik
Bequeme Schuhe
Begreifen
Neue Musik
Schreiben, Pflanzen
Reisen
Singen
Freundlich sein)

Omdat het van belang is dat u de zuurtegraad van ondergetekende nu ook weer niet overschat en omdat ik nog niet ben doodgegaan aan een gebrek aan originaliteit, doe ik een poging tot een eigen versie, evenwel zonder de poëtische draagkracht die de kunstenaar van de broebelaar onderscheidt.

Enkele genoegens kan ik - in alle bescheidenheid - overnemen van Brecht:

het wisselen van de seizoenen
de krant
oude muziek
comfortabele schoenen
begrijpen
schrijven
vriendelijk zijn.

Ik had daar ook graag de dialectiek bij vermeld maar ik moet eerlijk zijn. Daar ben ik niet slim genoeg voor.

Wat dan nog wel?

de kat (zijn geronk, zijn eetlust)
woordenboeken
wandelingen om half acht 's morgens, als iedereen naar het werk vertrekt en ik niet
fietsen met de wind in de rug
de eerste sigaret van de dag
chocoladecroissants uit de Goudstraat
koffie op café
grote lege ruimtes
clementines
alliteraties en op hol geslagen metaforen (koud als de naald van de spuit tegen klem op je zesde in de refter van de lagere school waar je zelfs op dinsdag niet ontsnapte aan de geur van de grootkeukenspaghetti die op donderdag geserveerd wordt en die je voor altijd associeert met de tranen in je ogen. Of ongeduldig als een zeventiende-eeuwse kapitein op de lange vaart in een windstil lagedrukgebied met hardnekkige mist en de verse groenten zijn op)
groenten snijden met een scherp mes
kijken naar een draaiende droogkast

Ik begin me af te vragen of ik hiermee wel de verhoopte goede indruk nalaat. En ben ik nu moe aan het worden of verveel ik mezelf gewoon?

4 (Ik hou van u)

2008-11-15T18:16:00.021+01:00

Nee, ik heb niets tegen Amy McDonald, zo slecht vind ik dat nu ook weer niet. Maar ik ben dan ook weinig tegen iets. Behalve tegen mensen die zeggen dat ze van klassieke muziek houden omdat ze thuis zo'n halfzachte verzamel-cd liggen hebben ("dat is zo ontspannend!"). En nu je het zegt, ook tegen mensen die tegen De Morgen zijn omdat het De Standaard niet is. En tegen mensen die zeggen dat ze van poëzie houden maar dan afkomen met J.C. Bloems "Denkend aan de dood kan ik niet slapen". En tegen meisjes van zeventien die erbij lopen als miniatuurhoertjes (met van die witte laarsjes met punthakken bijvoorbeeld; ik weet het, het is uit dommigheid maar ik moet me altijd inhouden om ze niet te beginnen uitschelden op straat). En tegen mannen met BIKKEMBERGS in de grootst mogelijke letters op hun T-shirt (niets uitschelden; ik wil geen klop krijgen). En tegen mensen die in de Delhaize pas op zoek gaan naar hun goed weggestopte portefeuille als de kassierster zegt hoeveel het is - dachten ze dat ze niet gingen moeten betalen toch? En tegen de vrienden van mijn Bulgaarse buren die het bestaan van de deurbel nog niet ontdekt hebben en het dan maar op een getoeter van jewelste zetten. En tegen populisten à la Dedecker en tegen "echte" Vlamingen en tegen voetpadparkeerders en dieselauto's en alles wat met Tolkien te maken heeft en rijke stinkerds die zagen dat ze teveel belastingen moeten betalen en priesters, bisschoppen en pausen en emotionele eerbetonen aan voetballers die tegen een boom zijn geknald

(maar ik ben absoluut voor Tom Boonen, tegen hoeveel bomen hij ook knalt).

Miljaar!

3 (Lectori qui nog overschiet salutem)

2008-11-15T17:52:00.007+01:00

Blijf hier, riep ik tien maanden geleden, en ik liep zelf weg.

2 (Waar talloos en ontelbaar verwisselbaar zijn)

2008-01-15T21:34:00.010+01:00

De talloze en unaniem positieve reacties op mijn eerste blogzin hebben mij tot tranen bewogen. Al kunnen die tranen ook te maken hebben met de miserie op het werk waar de managers (in overtal) over elkaar heen struikelen in het geven van opdrachten aan weerloze ondergeschikten zoals ondergetekende zonder... Grmbl. Ik had me nog zo voorgenomen niet te beginnen zagen. Moet aan mijn blogimago denken (aan u dus eigenlijk). En aan mijn werkgever, de goedheid zelve.

Opnieuw.

De ontelbare en unaniem positieve reacties op mijn eerste blogzin hebben mij tot tranen bewogen. In de veronderstelling dat die tranen niet zijn ingegeven door een weergerelateerd traanklierprobleem (met al die wind op de fiets vandaag), had ik u graag een tweede zin aangeboden. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan.

(...)

Er dan maar bier bij gehaald. Bier en Beethoven. Dat mag al eens helpen, zolang het niet verzandt in gebral dat luider wil zijn dan de Hammerklaviersonate. Toch maar oppassen dus, ik zou het jammer vinden als u straks de kamer uitvlucht om nooit meer terug te keren. Neen, blijft u nog maar even hier. Het is hier warm en veilig.

Blijf hier, zeg ik u!

1 (Lievekaai)

2008-01-12T20:35:00.007+01:00

Hoeveel groter een plein wordt nadat de treurwilgen zijn gesnoeid (en ook: de ontmaskering van de treurwilg als gewone boom).